|
|
STUTTGART
REIS JAN. 2010
Om negen uur taxi naar NS-station Roermond. Om 11 uur via Venlo in Düsseldorf, plaatsen voor heen- en terugreis reserveren. Nummertje trekken. Koffie Guatemala Robust, lezen in fotoboek over middeleeuwse kloosters. Rond half twee ICE via Keulen en Frankfurt naar Stuttgart, aankomst half vijf. Slechts 10 minuten vertraging, andere treinen vallen helemaal uit vanwege de ijs- en sneeuwoverlast. Station exploreren, in stijl van Nieuwe Zakelijkheid 1915, niet echt aantrekkelijk, wel groot. Op de centrale, vierkante toren prijkt heel veelzeggend een ronddraaiende Mercedes-ster… Alvast goelasjsoepje eten. Om vijf uur inchecken bij Hotel Mack, dit heeft een opvallende lichtreclame aan de gevel en ligt vlakbij het station. Ik moet wel trappen met 60 treden op om het te bereiken; een alternatief is omlopen. Kleine kamer met veel lichtpunten en wel héél groot tweepersoonsbed, kosten vijftig euro inclusief ontbijt. Uitzicht vanaf derde etage op kantoorkolossen en brandtrap. Ik heb een niet-rokenkamer, dus het raam moet open om te kunnen paffen. Meestal vriest het buiten. Er valt natte sneeuw.
Om half zeven de stad in om foto’s te maken, geen nachtopnames mogelijk, want er is niets geïllumineerd. Inkoopcentrum. Bij Galeria Kaufhof op bovenste etage vol bord van de salad bar genomen, toch nog 9 euro, zonder drank. Zoeken naar bioscopen, maar het aanbod bevalt me niet. Gelukkig biedt de televisie me veel vertier in de vorm van de Duitstalige nieuwszenders N TV, N 24, Phoenix, SWF en de cultuurzender Arte. Dat betekent dat ik wel in een van de meegebrachte thrillers begin, maar tijdens de hele vakantie niet verder in het boek kom dan blz. 30! Vaste wektijd: kwart voor acht op mijn nieuwe wekkertje. Ontbijtbuffet in dit tweesterrenhotel valt reuze mee, er zijn zelfs gekookte eieren. Ik eet er elke ochtend om kwart over acht hetzelfde. Rond negen uur ben ik dan terug op de kamer, waarna ik de stad in ga.
Mooier vind ik het Altes Schloss, oorspronkelijk een waterburcht uit de middeleeuwen. Nu is er het Landesmuseum gevestigd. Authentiek renaissance binnenhof (1562) met dominerend ruiterstandbeeld. Interessant is de ruitertrap in het oude gedeelte. Ik bezoek er de tijdelijke tentoonstelling Schatten uit Syrië over een recent uitgegraven stad uit de oudheid. Valt een beetje tegen, maar wordt erg druk bezocht. Uiteraard bekijk ik er ook de standaardcollectie die over vier etages verdeeld is. Vooral de kerkelijke kunst uit de middeleeuwen valt bij mij in de smaak. Slide show van Stuttgart Vlakbij ligt de Schillerplatz, natuurlijk met een standbeeld van de dichter en de Alte Kanzlei. Door gaat het, naar de Markthalle (Jugendstil, 1912-1914) en de Marktplatz met een Brunnen uit 1714 en het Neues Rathaus uit 1953-1956 met een klokkenspel. Daarachter ligt het Bohnenviertel, eigenlijk de echte Altstadt met een stel oeroude panden uit de 14e en 15e eeuw die fraai zijn opgeknapt. Ik pauzeer er bij een Chinees die me voor een luttel bedrag een sauerscharf Suppe serveert. Bij de Eberhardstrasse lagen vroeger de stadswallen waarvan niets meer te bespeuren valt.
Ik loop vervolgens weer de binnenstad in, bekijk het pompeuze, massieve Haus der Wirtschaft (nu alleen open voor tentoonstellingen) en de moderne en dus dure Calwer -winkelpassage die puur uit marmer, staal en glas is opgetrokken en bereik de mondaine Königsbau-Passage vol boetiekjes van luxemerken. Op de bovenste verdieping bekijk ik een foto-expositie met opnames in grootformaat, gemiddelde prijs 300 euro per stuk. Daarna loop ik de 1100 meter lange inkoopstraat Königsstrasse af, waaraan nog een evangelische kerk ligt waar ik een orgelrepetitie meemaak. Goede gelegenheid om mijn pijnlijke ledematen te laten rusten en een beetje op te warmen. Aan deze straat ligt ook de kwaliteitsboekhandel van de keten Hugendubel, waar ik rondneus in het enorme assortiment en koffie drink.
BAD CANSTATT ROSENSTEIN MUSEA
Onder regenachtige omstandigheden begeef ik me per S-Bahn naar het kuuroord Bad Canstatt, dat inmiddels door de 'grootstad' Stuttgart is opgeslokt en een noordelijke wijk vormt. Het voormalige mondaine stadje valt tegen, ik had er meer opulente herenhuizen, villa’s, luxe hotels en monumentale Bade Anstälte verwacht. Zoiets als in Karlovy Vary, Marienbad, Bad Wildungen, Wiesbaden, Bad Kreuznach, Bad Ems en Baden-Baden. Ik bezoek er onderweg naar het centrum een moderne kerk en een vredig kerkhof. Uiteraard ligt er een park waar de negentiende-eeuwse upper ten rust en ontspanning vond, maar de Kursaal daar oogt niet erg uitnodigend en er bevinden zich weinig standbeelden en fonteinen in dit onaanzienlijke stukje groen. Ik word er aangesproken door een stel jongeheren met aktetassen die me tot het christelijk geloof willen bekeren, maar na mijn openbaring dat ik atheïst ben blazen zij schielijk de aftocht.
Een gevaarlijk pad glad als een glijbaan leidt me naar het Museum voor Natuurkunde, dat aan de andere kant van het park gelegen is. Dat museum heeft men in het voormalige paleisje Rosenstein ondergebracht. Ik krijg er korting omdat ik Rentner ben, dat voordeeltje geldt in Duitsland vanaf 60 jaar. Er is net een expositie over de Evolutie en Darwin, zijn schip de Beagle heeft men half in de hal nagebouwd. Ook hier veel opgezette dieren, vaak in realistische diorama's, daar hou ik wel van. Ik maak er tientallen foto’s. De schoolklassen hier bestaan voornamelijk uit studenten die voor hun Abitur staan, vragenformulieren van hun docent invullen en aantekeningen maken, allemaal heel gedisciplineerd. Er wordt niet geravot, geroepen en rondgerend zoals in Nederland, een verademing. Ik wil naar de binnenstad terugkeren, maar neem een verkeerd pad en beland weer in Bad Canstatt. Daar krijg ik wel aansluiting met de U-Bahn. Bij de halte Stadtmitte stap ik uit en verken ik een gedeelte van de Altstadt waar ik nog niet ben geweest. Ik heb een Gutschein voor een gratis espresso bij het trendy restaurant Empore in de Markthalle, die verzilver ik. Op deze overdekte markt worden enkel en alleen dure producten (groente, fruit en lokale en exotische etenswaar) uit de hele wereld verkocht. Ook de supermarkten van de warenhuizen Kaufhof en Karstadt blinken uit in hoge prijzen en bieden een wereldwijd assortiment waarvoor je wel een dikke beurs moet hebben. Er lopen geen Gastarbeitertypen die op zoek zijn naar ‘billige Schnäppchen’. Trouwens, in musea zie je de allochtone medemens ook maar zelden. In de evangelische Stiftskirche luister ik langdurig naar een uitvoering van een soort kamerorkestje. Toevallig ontdek ik de pas geopende Gedenkstätte voor de held Graf von Stauffenberg die een mislukte aanslag op Hitler pleegde. Veel foto’s en diploma’s en zo, een kort filmpje en dat was het. Niet echt interessant dus, echt iets voor WO II-freaks.
NOGMAALS STUTTGARTDe laatste dag blijft het weer voor de afwisseling lenteachtig. Onder een strak blauwe hemel loop ik naar het Linden Museum. Ik moet wel te voet gaan, want het openbaar vervoer staakt de hele dag, om die Warnstreik kracht bij te zetten loopt er een demonstratieve optocht van de vakvereniging Ver.Di (ambtenarenbond) door de straten, wat een hels onafgebroken fluitconcert oplevert. Het kantoorpersoneel is gewaarschuwd en is met de eigen auto naar het werk gekomen, met als gevolgd lange files die voor het dichtslibben van de stad zorgen. Aan gratis vervoer met mijn Stuttcard heb ik vandaag niets dus.
Het Linden Museum is gespecialiseerd in Volkenkunde (Etnologie). De speciale expositie gaat over de bewoners van de atollen in de Stille Zuidzee, de Pacific dus. Interessanter vind ik de andere afdelingen, die verdeeld zijn in continenten. Ik herken veel kledij en voorwerpen van mijn verre reizen. Ik word getroffen door een kleuterklas die door een Führerin een waar college over de rechten en plichten van de koningen in het Afrikaanse Benin voor de kiezen krijgt. De peuters zitten stilletjes wezenloos voor zich uit te staren en begrijpen er uiteraard geen biet van. Ik ook niet trouwens. Tussendoor rook ik bij de ingang samen met een suppoost een sigaretje. De man beweert dat het voor het eerst in 20 jaar in Stuttgart heeft gesneeuwd. Zou best wel eens waar kunnen zijn, de stad ligt in een kom en wordt door het Schwarzwald in het westen en de Schwäbische Alb in het oosten afgeschermd.
Na het museum loop ik de stad in, drink ergens koffie in een bakkerij, ontdek een Turkse lokanta en krijg ineens zin in een bord mercimek-soep met vers Turks brood, smaakt prima. Via de protestantse Hospital Kirche met een groep calvariebeeldengroep ervoor beland ik in de Calwer passage. Ik moet regelmatig rust nemen, want mijn voeten en heup doen bijzonder zeer. Gelukkig staat het mooie weer me toe om daarvoor onderweg bankjes te gebruiken. Ik rust wat langer uit in de Stiftskirche, waar ik en passant de graven van de edelen bekijk en de prachtige koorstoelen alsmede realistisch vormgegeven zandstenen beelden van ridders en prelaten. Op de achtergrond weerklinkt live orgelmuziek, er is weer eens een organist aan het oefenen. Gratis Kaffee und Kuchen met een Gutschein bij Karstadt (waar ik ‘s avond maar weer eens een reuzenschnitzel voor de halve prijs bestel). Op het station bekijk ik op mijn gemak het reizigersverkeer. In de gigantische winkel van Media Markt kom ik te weten wat ik thuis nog aan audiovisuele apparatuur zou moeten missen, eigenlijk niks dus. Opvallend: de platte lcd-schermen van Philips zijn er het duurst… Na nog wat foto’s van ruiterstandbeelden en fonteinen gemaakt te hebben keer ik terug naar mijn hotel, waar ik alvast de rekening betaal. Ik hoef dan morgenochtend niet te wachten en kan dan zonder verdere plichtplegingen vertrekken. Op tv: Gerd Ruge in de Amerikaanse en Canadese Rockies!
STUTTGART
Een milieubewuste stad Ondanks de grote welvaart die de auto-industrie heeft gebracht, bezit Stuttgart nog steeds het karakter van een provinciestad.
CIJFERS Bevolking: 594.400 inwoners / Hoogte: 207 m
Stuttgart ligt op de linkeroever van de middenloop van de Neckar. Een zijrivier daarvan slingert zich voort onderlangs de stad. Dat er in de hoofdstad van Baden - Württemberg veel zorg wordt besteed aan de leefomgeving, blijkt uit de goede staat van onderhoud van het openbaar groen. De botanische tuin behoort tot de meest complete van heel Duitsland. Door de aanwezigheid van een hoogontwikkelde auto-industrie geldt Stuttgart als een belangrijk technologisch centrum in Europa. De stad die na de Tweede Wereldoorlog voor de helft in puin lag, heeft aan de vooravond van het 3e millennium een geheel vernieuwd aanzien gekregen. Het tegenwoordig autovrije centrum geeft onbeschaamd blijk van enorme welvarendheid. Naast een cultureel erfgoed waar menige Europese stad slechts van kan dromen, verlenen de instellingen voor hoger onderwijs de stad een enorme reputatie. Langs de Königstrasse, aangelegd in opdracht van de eerste koning van Württemberg, liggen de twee kastelen, de Stiftskirche en het Kunstgebaude, vanwaar het slechts een klein stukje lopen is naar het moderne complex met nog twee cultuurtempels, de Staatsgalerie en het Staatstheater.
Aan het einde van de Königstrasse ligt het centraal station, waar passagiers die willen overstappen op aansluitend openbaar vervoer een futuristische overdekte winkelstraat passeren. De heuvels rondom het stadshart worden ingenomen door nieuwe, met grote zorg ontworpen wijken waar ook plaats is voor wijnbouw.
Van stoeterij tot centrum van auto-industrie Stuttgart is welvarend geworden door de uitvindingen van zijn meest begaafde burgers verder te ontwikkelen.
De al sinds de steentijd bewoonde omgeving van Stuttgart werd achtereenvolgens bevolkt door Kelten, Alamannen, Romeinen en Franken. De stad ontstond aan het einde van de 10e eeuw toen een zoon van Otto I hier een stoeterij vestigde. Na in 1320 de residentie van de graaf van Württemberg te zijn geworden, kreeg Stuttgart door de inspanningen van de kleine landsheren geleidelijk het aanzien van een hoofdstad. Het graafschap viel in handen van de Habsburgers nadat het tijdens de Dertigjarige Oorlog de kant van de protestanten had gekozen. Om zich te kunnen spiegelen aan de Zonnekoning lieten de nieuwe vorsten een groot aantal paleizen bouwen. Toen Frederik I de titel keurvorst van Württemberg ontving, vestigde hij zich definitief in Stuttgart. De universiteit en het technisch vernuft brachten de hoofdstad tot grote bloei. Via de Neckar beschikte de stad over een goede verbinding met het Ruhrgebied en door de aansluiting op het spoorwegnet werd zijn knooppuntfunctie verder versterkt. Illustere uitvinders en ingenieurs (Daimler, Benz, Porsche, Bosch) loodsten de stad het industriële tijdperk binnen en leverden een belangrijke bijdrage aan de welvaart. Hoewel grotendeels plat gebombarbeerd, nam de hoofdstad van Baden - Württemberg (1945) na de oorlog weer snel de draad op. Tegenwoordig geniet de stad met recht een reputatie als Europees centrum van technologie en als groene hoofdstad van een van de meest vooraanstaande deelstaten van Duitsland.
WETENSWAARDIGHEDEN Hoofdstad van de deelstaat Baden - Württemberg Zetel van de oudste autofabriek ter wereld / Taal: Duits Godsdiensten: katholicisme en protestantisme / Rivier: Neckar
BRONNEN VAN INKOMSTEN Industrie werktuigen, auto's, elektronica en informatica, textiel en voedingsmiddelen. Banken en overheid. Binnenhaven.
KLIMAAT Landklimaat. Gemiddelde temperaturen: -3 tot 2° C in januari, 13 — 23° C in juli.
BEZIENSWAARDIGHEDEN
Het oude en het nieuwe slot, het regionaal museum van Württemberg
in het oude slot, het Kunstgebaude, de Staatsgalerie, de Schillerplatz, het
Planetarium, de Stiftskirche, het Lindenmuseum, het Mercedes - Benzmuseum.
|
.jpg)
De
binnenstad is een stuk aangenamer, maar de voortdurende motregen maakt er het
niet interessanter op. Er bevinden zich nog wat vakwerkhuizen en er ligt een
stadhuis uit de 19de-eeuw. Gezien de regen besluit ik musea te gaan bezoeken,
maar die liggen hier niet. Ik neem daarom de bus naar het park Rosenstein, een
kwartiertje verderop. Daar liggen een tweetal musea die mijn doel zijn. Ik begin
bij het Museum voor Archeologie en Paleologie dat in een modern gebouw
gehuisvest is. Veel schoolklassen weer, uiteraard skeletten van dinosaurussen,
een opgezette wolharige mammoet en tal van andere uitgestorven diersoorten. Ze
hebben er ook een uiterst zeldzaam barnsteenkabinet met tal van sieraden. En een
zandbak waarin kleuters enthousiast “opgravingen” doen, het lijkt een beetje op
een excentrieke grabbelton… Bij wijze van lunch bestel ik tussen de lunchende
yuppen een Pott Kaffee in het dure restaurant.
