Allgau oost

Baden Wurttemberg Beieren Rheinland Pfalz Fotopagina

Start 14Heiligen Allgau oost Allgau west Augsburg Bad Reichenhall Bamberg Bayreuth Coburg Frank. Schweiz Garmisch PK Landsberg Munchen Nurnberg Passau Regensburg Rhoen e.o. Rothenburg Tegernsee Ulm Wertheim e.o. Wurzburg e.o.


ALLGÄU

(Reis gemaakt in mei 2008)

 

DAG 9  NEUSCHWANSTEIN – WIESKIRCHE - PEITING

Barokkerkje Seeg met panoramisch uitzicht

We vertrekken. Bij het afrekenen maakt Jos een fout, hij protesteert tegen de hoogte van de rekening (meer dan € 500), maar hij blijkt abuis te zijn. Hij heeft de kosten van het derde hotel in zijn hoofd. De receptioniste moet hem overtuigen met een kopie van zijn bestelling bij Bookings.com, waarna hij beschaamd bakzeil haalt en zijn vergissing toegeeft. We gaan op weg naar ons volgende hotel. Het is zondag, dus zijn er weer veel motorrijders op de weg die ons vervaarlijk voorbij scheuren. Sommige halen zelfs halsbrekende toeren uit op de bochtige, secondaire wegen.

We rijden via Wangen en Isny (een aardig stadje zo te zien) naar Kempten, waar we de Autobahn zuidwaarts nemen. Die voert ons tot vlak voor Füssen. We zien de bergen steeds dichterbij komen. Tussen de heuvels ontdekken we bij het dorpje Seeg aan een klein meertje opnieuw een barokkerk, die kunnen we niet links laten liggen. We zijn trouwens toch weer toe aan een pafpauze. Deze St. Ulrich Rococo Kirche is wederom een kostbaar kleinood dat we aan onze barokketting kunnen rijgen. Ze zijn er zelfs voorzien van Engelstalige tekst en uitleg, een teken dat deze kerk vaak bezocht wordt door buitenlandse toeristen. Niet verbazingwekkend gezien de nabijheid van toeristische trekpleisters als Neuschwanstein en de Wieskirche.

Sprookjeskastelen Hohenschwangau en Neuschwanstein

We rijden om de stad Füssen heen en kiezen de afslag naar de Schlösser. Bij de parkeerplaatsen (ja, meervoud) en de kassa’s “ist der Teufel los”. Het wemelt er van de toeristen en bussen rijden er af en aan. Honderden Japanners staan er geduldig in de rij te wachten tot ze toegang krijgen tot een van de sprookjeskastelen. Jos stapt uit om wat foto’s te nemen en we maken daarna ijlings rechtsomkeer om dit circus te verlaten. Even later stoppen we toch nog enkele malen om de kastelen van een afstand te kunnen fotograferen, maar dat lukt vanwege het schelle zonlicht en de heiigheid niet zo best, ook niet vanaf de fraaie locatie bij de Colomban Kapelle.

We komen in een streek die vanwege de talrijke kloosters de Pfaffenwinkel wordt genoemd. Het is een glooiend landschap dat begroeid is met sappige groene weiden die besprenkeld zijn met duizenden gele paardenbloemen en boterbloemen, hier en daar schemert het wit van margrietjes en madeliefjes er doorheen. Een mooi gezicht, het wekt bij ons een vrolijk lentegevoel op.

 

Schloss Hohenschwanstein

Coloman Kapelle

 

Schloss Hohenschwangau

Stadhuis Kisslech

   

FÜSSEN EN OMGEVING

In de directe omgeving van Füssen liggen twee heel beroemde 19eeeuwse kastelen. Het sprookjesslot Neuschwanstein en het kasteel Hohenschwangau zijn beide tot ver in het buitenland bekend. Wie in de zomer een bezoek wil brengen aan deze kastelen, moet er rekening mee houden op zijn minst een uur in de rij te staan alvorens met de verplichte rondleiding mee te kunnen gaan. Dat gekrioel van al die mensen heeft wel veel van de eigenlijke charme van de kastelen teniet gedaan. Ook de gebruikelijke souvenirs en kraampjes verstoren het romantische karakter. Wie niet gebonden is aan het hoogseizoen, doet er beter aan de kastelen in een rustiger jaargetijde te bezoeken. Van beide kastelen is Neuschwanstein het drukstbezochte.

Schloss Neuschwanstein

Het meest gefotografeerde kasteel van Duitsland is ongetwijfeld Neuschwanstein, dat op vele puzzels, posters en reclamebrochures te zien is. De locatie is bijzonder goed gekozen. Het slot ligt namelijk op een steile rots die 200 meter boven het dal oprijst, zodat het witte bouwwerk van ver in de omtrek te zien is. In opdracht van de romantische koning Ludwig II werd het kasteel tussen 1869 en 1886 gebouwd door de hofarchitecten Georg Dollmann en Julius Hoftnarin. Zelf heeft hij er verscheidene malen gewoond.

Schloss Hohenschwangau.

Het neogotische kasteel Hohenschwangau dateert van 1837 en staat op de plaats van de middeleeuwse burcht Schwanstein die in de 16e eeuw ingrijpend verbouwd werd * In de daaropvolgende eeuwen verviel dit bouwwerk tot een ruïne, waarna koning Maximilian II de bouwval in 1832 kocht. In het slot Hohenschwangau heeft zijn zoon, de latere koning Ludwig II, een groot deel van zijn jeugd doorgebracht. In het zonlicht schittert het okergele slot de bezoeker tegemoet. De vier markante hoektorens met kantelen laten het middeleeuwse riddertijdperk herleven. De ommuring met kantelen draagt aan het vestingkarakter bij. Het interieur heeft veel moois te bieden. Opvallend zijn de vele schilderijen en de met schilderingen versierde plafonds.

 

Schwangau

De droom van een dwaze koning. Koning Ludwig de Tweede was een dromer. In 1866 verloor hij een oorlog tegen aartsrivaal Pruisen en daar­mee ook zijn titel Keizer van Beieren. Op zijn vaders kasteel Hohenschwangau raakte hij gefascineerd door middeleeuwse ridders en Duitse verhalen van generaties her. Zonder macht maar met geld bouwde hij Schloss Neuschwanstein, een buitenissig bouwwerk zoals er tot Disneyland nooit meer een is gebouwd. Het sprookjeskasteel ligt in de Alpen, nabij het Oostenrijkse Tirol. De ligging is bijzonder fraai en 's winters, vanaf de skipistes in het nabije Füssen, is het uitzicht op het kasteel in een groenwitte wonderwereld het mooist. De winter is ook de beste tijd om het interieur met zijn pronkzalen en romantische decoraties te bekijken, want zomers is het erg druk.  www.neuschwanstein.de

 

Neuschwanstein(Füssen)

"Helaas is hij zo mooi en wijs, zo bezield en zo verheven,
dat ik vrees dat zijn leven zal vervlieden."
De componist Richard Wagner over Lodewijk / Ludwig II

De twee verdiepingen hoge troonzaal is geïnspireerd op het interieur van de Byzantijnse Hagia Sophia.

De onevenwichtige koning Lodewijk II van Beieren was gefascineerd door de middeleeuwen en de muziek van Richard Wagner: deze belangstelling komt tot uiting in de bouw van Neuschwanstein, een sprookjeskasteel in de Beierse Alpen.

Lodewijks obsessie met het mythische verleden werd nog versterkt nadat Beieren in 1866 werd verslagen door Pruisen: het koninkrijk werd ingelijfd bij Duitsland, onder invloed van Pruisen, en was niet langer een soevereine staat. Lodewijk had geen echte functie meer; hij werd steeds eenzelviger en trok zich meer en meer terug in zijn fantasiewereld.

De bouw van Neuschwanstein begon in 1869 met de aanleg van het poortgebouw, waar Lodewijk woonde tijdens de bouw aan de rest van het kasteel. De idyllische ligging in het hooggebergte stelde de architect en bouwlieden voor grote problemen. Van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat zwoegden de mannen om aan de wensen van de veeleisende vorst tegemoet te komen. In 1880 was het exterieur goeddeels voltooid. In 1884 kon Lodewijk zijn 'nieuwe zwanenkasteel' betrekken. Het gotische fantasiekasteel met tal van middeleeuwse architectuurdetails is gebaseerd op ideeën van de toneeldecorschilder Jank en uitgevoerd in helderwitte kalksteen. Vanbinnen werd het kasteel voorzien van alle moderne comfort, met centrale verwarming en warm en koud stromend water in het hele gebouw. Het decoratieschema is gebaseerd op legenden van de minnezanger Tannhauser, de zwaanridder Lohengrin en zijn vader, de graalkoning Parsifal, motieven die ook een rol spelen in de opera's van Wagner.

Lodewijk raakte geleidelijk het contact met de werkelijkheid kwijt, werd afgezet en verdronk in 1886 onder mysterieuze omstandigheden. Het slot (dat nooit werd voltooid) werd overgenomen door de staat. Door zijn wondermooie ligging in de Alpen en de romantische associaties groeide Neuschwanstein uit tot een van populairste toeristische attracties van Duitsland.

Wilt u een bouwplaat van Neuschwanstein? Ga dan naar:  bouwplatenshop.nl

 

     FOTOCOLLAGE BAROKKERKJES    

Klik op een fotootje voor een vergroting

 

Wieskirche: hoogtepunt van kerkelijke rococo

In deze streek ligt na een afslag bij Steingaden het volgende Unesco – monument dat we en passant kunnen bezoeken: de Wieskirche. Wies is de naam van het nabijgelegen gehucht. Ook hier weer vele bezoekers, zij het dat het niet alleen toeristen zijn die zich naar dit religieuze hoogtepunt hebben gespoed. Enkele bussen braken hoogbejaarde en broze mensjes uit, vooral vrouwen, die zich strompelend en zuchtend een weg naar boven moeten zoeken. Het betreft hier bedevaartgangers die Maria komen vereren.

In de kerk is een dienst aan de gang, volgens Clim worden er enkele kinderen gedoopt. Het is inderdaad een hoogtepunt van de rococo in Beieren. Hoewel het interieur overdadig is, doet het niet kitscherig aan. De ornamenten zijn in evenwicht met elkaar en de plafondschilderingen zijn uit de kunst. Je mag er geen foto’s maken (toch wel een beetje commercieel dus) en Jos koopt een laporello bij een Russische verkoopster in een souvenirstalletje. We drinken er ook dure koffie op een terras. We moeten een kwartier wachten om af te rekenen, waarna Jos het beu is en op hoge poten het restaurant binnenstiefelt om verhaal te halen.

Hotel Zum Dragoner in Peiting

Niet veel verder bevindt zich in Peiting (12.000 inwoners) ons hotel Zum Dragoner. Het is een echt dorpshotel, bijna tweehonderd jaar oud. We kunnen achter het gebouw parkeren. Een jonge pubermeid checkt ons in. Kwalitatief is dit het minste van onze drie hotels, het kost dan ook maar € 69 per nacht. Het vorige hotel rekende € 95 per nacht. De kamer bestaat voornamelijk uit hout, kijkt uit op een platje en mist een minibar. Het mineraalwater moeten we ook hier betalen. In de badkamer is alleen vloeibare zeep, tot afgrijzen van Clim. Maar er is ook een pluspunt: we mogen er roken!

Enfin, we reserveren een tafel in het gutbürgerliche hotelrestaurant voor het avonddiner en verkennen het stadje, dat zichzelf aanprijst als een “Fahrradies” en een “Sportort”. We zitten vlakbij het centrum, dat uit een kerk (de St. Michael die we bezichtigen), een pleintje met enkele monumenten (o.a. Sint Berb met zwaard die een Kumpel met haar mantel beschermt) en een drietal café-restaurants bestaat. Ik lees ergens dat deze streek tot de jaren zeventig een steenkoolmijncentrum is geweest en dat zij zelfs het Ruhrgebiet concurrentie aangedaan zou hebben. Daar geloof ik echter niets van, deze streek heeft niets weg van “black country”… Wel zie je in de dorpjes in de buurt overal kolenlorries als monument of bloembak staan.

We kiezen een terras uit waar we de komende drie dagen na onze dagelijkse excursiearbeid zullen neerstrijken om Grüne Hasen – biertjes vom Fass te drinken. Het eten in het hotel is goed. Clim kiest voor een aspergeschotel, het seizoen daarvoor is pas aangebroken. Jos krijgt zijn streekgerecht (pan met Spätzle en vier stukken vlees) niet op: hij heeft erge last en pijn van een tand- resp. kaakontsteking en kan zijn mond nauwelijks opensperren. Hij moet het eten prakken en het dan voorzichtig op zijn vork tussen zijn voortanden naar binnen schuiven. Elke dag slikt hij zes, zeven pijnstillers van het merk Saridon. ’s Nachts wordt hij wakker van de pijn. Als we terug zijn moet hij een uiterst pijnlijke dubbele wortelkanaalbehandeling ondergaan.

MEER INFO (DUITS)

Wallfahrtskirche "Die Wies", Tränen auf dem Antlitz des Gegeißelten

Die Wies - im bayerischen Pfaffenwinkel gelegen - gilt als Juwel des süddeutschen Rokoko. Erbaut wurde sie zwischen 1745 und 1754.

Das Ziel der Pilger war das Gnadenbild des GEGEISSELTEN HEILANDS, der erstmals bei einer Karfreitagsprozession mitgeführt wurde. Dieses Bild erregte so das Mitgefühl der Gläubigen, dass der Klerus von einer weiteren Zurschaustellung absah und es der Wiesbäuerin Maria Lory schenkte. Bald darauf berichtete die Bäuerin, dass sie beim Beten vor dem Bildnis Tränen auf dem Antlitz des Gegeißelten gesehen habe. Das war der unaufhaltsame Beginn der Wallfahrten.

Der anfangs skeptische Klerus musste sich schließlich dem naiven Wunderglauben seiner Gläubigen beugen: Der Abt von Steingaden ließ eine kleine Kapelle bauen; 1745 wurden die Wessobrunner Brüder Zimmermann mit dem Bau einer Kirche beauftragt. Für Domenikus Zimmermann, den Baumeister, sollte die Wies die Krönung seines Lebenswerkes werden. Ihm, wie seinem Bruder, dem Freskomaler und Stuckateur Johann Baptist Zimmermann, verdankt die Nachwelt ein Bauwerk, das in seiner Synthese von Architektur, Skulptur, Freskenmalerei und Lichtführung von einmaliger Schönheit ist.

Daten & Fakten

Kulturdenkmal: Wallfahrtskirche in der Wies, auch "Wieskirche" genannt

UNESCO-Ernennung: 1983

1745-54 nach Plänen von Dominikus Zimmermann (1685-1766) an Stelle einer

1740 errichteten kleinen Kapelle für ein wundersames Gnadenbild des gegeißelten Jesus erbaut

1753/54 Deckenmalerei zum Thema "Versöhnung mit der Welt durch göttliche Gnade" von Johann Baptist Zimmermann (1680-1758), Hofmaler des bayerischen Kurfürsten

1757 Einbau der Orgel

1985-91 aufwendige Restaurierungen, u. a. zur Konservierung der ursprünglichen Farbfassung der Fresken

 

DAG 10 RONDJE PAFFENWINKEL: SCHONGAU - LECH - DIESSEN

Vestingstadje Schongau

’s Morgens bezoeken we aan de overkant van de Lech het vestingstadje Scho-nau, dat al dateert uit de middeleeuwen. We moeten aan de westkant parkeren en betreden het geheel ommuurde plaatsje te voet door de stadspoort Frauentor. Allereerst bekijken we de parochiekerk die, het verbaast ons in het geheel niet, in barokstijl vormgegeven is. De heer Dominicus Zimmermann (bouwmeester van de Wieskirche) heeft hier weer eens zijn kunde getoond met het uitbundige schip (1753). Jos ziet zijn voorraad Saridon dermate snel slinken dat hij bij een apotheek een extra sterke pijnstiller koopt, speciaal voor Zahnschmerzen.

Aan de zuidkant van de stadsmuren zitten we even van het zonnetje te genieten, in de verte schemeren de Allgäer Alpen. We lopen naar de Kassel - en de Lech Turm. We proberen daarna de houten weergang aan de binnenkant van de wallen te volgen, maar dat lukt maar ten dele. Wat ook niet lukt, is de ingang vinden van een kloosterkerk, die zich binnen een Altersheim (tegenwoordig ook: Seniorenzentrum) zou moeten bevinden.

We belanden op een kerkhof, waarna we de stad rond zijn. Terug naar het centrum, waar we een kijkje in het stadhuis met Infocentrum nemen. In deze buurt liggen ook de gilde- en patriciërhuizen en enkele standbeelden, waaronder een Reichsadler en een Mariensäule. We drinken koffie op het terras van het Ballenhaus, het vroegere Rathaus met een trapgevel (1515), maar verzuimen het interieur van dit historische pand te bekijken.

Stuwmeertjes van de Lech

We rijden verder noordwaarts langs de Lech. Bij een dorpje is een afslag naar een KZ - Denkmal, maar dat kunnen we niet vinden. We blijven even aan de begroeide oevers van de Lech hangen. Er liggen tientallen roeiboten van plaatselijke vissers. De oever van de oostkant rijst steil omhoog. Op regelmatige afstand is de rivier gestuwd, zodat het waterpeil even hoog blijft en er langgerekte meertjes ontstaan. We zijn al bijna in de grotere stad Landsberg en dat willen we niet. We moeten daarom een stukje terug om een brug te vinden die ons aan de overkant naar het dorpje Vilgertshofen leidt.

 

 

MEER INFO SCHONGAU

Het schilderachtige Schongau (710 m; 11.000 inwoners), gelegen op een ovale heuvel aan de oever van de rivier de Lech, is een van de plaatsen langs de Romantische Strasse die veel bezoekers trekt.

Het stadje wordt de 'Poort tot de Pfaffenwinkel' genoemd, een landelijk gebied met fraai natuurschoon en verborgen barokke kunstschatten. Van ver is de stevige oude verdedigingsmuur te zien die het in de 13e eeuw gestichte stadje omsluit. Vanaf de 14e eeuw werd Schongau een belangrijke handelsstad en door de gunstige ligging nabij het kruispunt van twee handelswegen nam de welvaart snel toe.

De vijf stadspoorten vormen de entree tot de historische kern waar veel moois te ontdekken valt. Aan het Madenplatz ziet u het van 1515 daterende gotische raadhuis met een steile trapgevel, dat in de vorige eeuw ingrijpend verbouwd werd. Het huis werd vroeger als pakhuis gebruikt en draagt ook wel de naam 'Ballenhaus'. De raadhuiszaal bezit een fraaie lambrisering met houtsnijwerk

De uitbundig versierde barokke parochiekerk Marïä Himmelfahrt bezit fraaie schilderingen met scènes uit het leven van Maria van Matthäus Günther. De kerk werd oorspronkelijk in de Middeleeuwen in gotische stijl gebouwd. Van die tijd dateert nog het koor dat veel lager is dan het schip. Uit de 17e en 18e eeuw stamt het schip, een ontwerp van Dominikus Zimmermann en Franz Schmuzer. In het koor is de Hemelvaart van Maria afgebeeld. Ook de voorstelling van het barokke hoofdaltaar geeft de Hemelvaart van Maria weer. Daar ziet u ook de Heilige Drievuldigheid (Vader, Zoon en de Heilige Geest) die haar in de hemel verwelkomt. In het schip treft u een plafondschildering met de Kroning van Maria aan.

Een gedeelte van de oude stadsmuur is aan de oostzijde van het stadje voor het publiek toegankelijk. Let u eens op de fraaie houten weergang die op enkele plaatsen bewaard is gebleven en op de oude stadstorens. Stadspoorten en torens dateren van de 15e tot de 17e eeuw.

Enige bezoekers bij dorpskerk

In het nietige Vilgertshofen staat de zoveelste barokkerk te schitteren. Zij ligt buiten de toeristische route, dus zijn we er de enige bezoekers. Je kunt het interieur alleen vanachter een hek bekijken, maar dat is voldoende om onder de indruk te raken van de overdaad aan ornamenten en weelderige stucwerk. Naast de kerk ligt een modern en zo te zien comfortabel bejaardentehuis met omringend park.
Ons volgende doel is de plaats Diessen aan de Ammersee. Die bereiken we pas na ettelijke omwegen (Umleitung!) door boerendorpjes en door geelgroene weiden.

Diessen aan de Ammersee

Om de Ortsmitte van Diessen te bereiken moeten we eerst bergafwaarts tot het station aan het meer. Parkeren en koffie en gebak op terras. Het ziet er niet erg aantrekkelijk uit. De oever van de Ammersee is volgebouwd met watersportfaciliteiten: hier en daar zie je een zeilboot op het meer. De afgelopen week is er een groot Töpfer-feest in de stad geweest. We rijden weer naar boven en lopen de bedevaart-kerk Maria Himmelfahrt (Marienmünster uit 1739) binnen. Het is duidelijk geen dorpskerk gezien de afmetingen. Het is er ook drukker, we zijn bepaald niet de enige nieuwsgierigen die deze mooie gods-tempel komen bewonderen. En terecht, met name de plafondschilderingen en het orgel zijn uitingen van hoge kunst. De kerk heeft zes zijkapellen, de ene nog fraaier dan de andere. Hoewel het klooster dicht is, zijn de deuren van de boekhandel wel open. Op de open grasvlakte voor de hagelwitte kerk spelen kinderen hun onbekommerde spel.

 Voormalig mijnwerkersdorp

Het is al laat in de middag, dus rijden we terug. Onderweg stoppen we nog even in het voormalige mijnwerkersdorp Peissenberg, dat inderdaad op een berg ligt. Helemaal op de top ligt natuurlijk een … barokkerkje. Uiteraard is hier dan ook een Bergbau Museum gevestigd. Het is druk op de weg, de bewoners van de welvarende dorpjes in de Pfaffenwinkel forenzen naar de nabijgelegen metropool München en keren nu huiswaarts in hun BMW’s en Mercedessen. We eten vanavond Thais bij een elegant ingericht Vietnamees restaurant in onze straat.

 

Rottenbuch

Vilgertshofen

Diessen

DE MEIBOOM

Overal in Beieren en in grote delen van Duitsland en Oostenrijk verheft zich op het dorpsplein een reusachtige meiboom, die omstreeks 1 mei wordt opgericht door de sterkste mannen van het dorp. Elke plaats wil de mooiste hebben en daarmee het naburige dorp overtreffen. Niet zelden stelen bewoners van het ene dorp midden in de nacht de fraaie meiboom van een nabijgelegen dorp om hem op hun eigen dorpsplein op te richten. Door gratis bier te verstrekken kan het bestolen oord haar meiboom terugkopen, een gebruik waar gretig op ingespeeld wordt. De lange, wit en blauw geschilderde boomstam is in Beieren aan weerszijden versierd met houten gekleurde figuurtjes, die ieder een specifiek handwerk uitbeelden. Zo kunnen er bijvoorbeeld oogstende boeren afgebeeld zijn of bierbrouwers. Op deze wijze worden de ambachten van het dorp getoond. Boven in de vaak meer dan 30 meter hoge boomstam hangt een groene oogstkrans. Onder aan de meiboom is de witblauwe Beierse vlag afgebeeld en soms zijn er spreuken op geschilderd.

Van oorsprong was de meiboom een vruchtbaarheidssymbool, waarmee het nieuwe voorjaar werd aangekondigd. Toen de kerk deze heidense traditie verbood, werd de meiboom opgesteld als symbool voor een sterke dorpsgemeenschap. Vroeger werden de meibomen in de herfst verwijderd en verschenen er elk jaar rond 1 mei weer nieuwe. Omdat het zoveel werk is om ze te maken, blijven meibomen nu gewoon het hele jaar door op het dorpsplein staan.

 

DAG 11  ROTTENBUCH – OBERAMMERGAU – KLOSTER ETTAL – SCHLOSS LINDERHOF - OOSTENRIJK

Rottenbuch, kerk als juwelenkistje

Onze laatste volle dag. We maken een rondje naar het zuiden, doen een stukje Alpen en keren via de beroemde kastelen weer terug. Allereerst het dorp Rottenbuch waar jaarlijks een veulenmarkt wordt gehouden. Het kloostercomplex daar is ommuurd en de kerk is weer eens uit de kunst. Het is een, ik citeer, “ehemalige Augustinerchorherrenkirche”. Ze lijkt een beetje op een uitvergroot juwelenkistje met veel schitterende tierelantijntjes. De bouw ervan duurde enkele tientallen jaren (midden achttiende eeuw) en de familie Schmutzer was de drijvende kracht hierachter. Een overijverige poetsploeg, zowel uit mannen als vrouwen bestaande, is net de kerk aan het schoonmaken. Aan de ingang van het dorp staat een beeld van een monnik met een veulen aan de lijn.

Wereldberoemde passiespelen in Oberammergau

Oberammergau ligt al een stukje in de bergen. We zijn er vroeg bij en hebben, zo lijkt het wel, het dorp van de beroemde passiespelen (Passionsdorf, alle 10 Jahre…) voor ons alleen. Onder een strak blauwe hemel bekijken we het centrum met zijn ruime chaletachtige woningen met Lüftli’s, een soort muurschilderingen met allerlei Alpenmotieven.

De Katholische Pfarrkirche laten we natuurlijk niet achterwege; prachtig houtgesneden deksel op het doopvont, aardige miniatuurgeschiedenis van de paasweek. Clim koopt nog een Stocknagel voor Henkie M.. Aan de dichtheid van cafés, restaurants, hotels en Souvenirladen te zien heeft het toerisme hier zwaar toegeslagen.

De benedictijnenabdij van Ettal

Niet ver hiervan af in een bocht van de weg doemt ineens het enorme kloostercomplex van Ettal voor ons op. Het klooster functioneert nog steeds, met onder andere een bibliotheek (dicht), een gymnasium (middagpauze, de leerlingen ravotten met een bal op het gazon) en een bierbrouwerij (deur gesloten). De monumentale rococokerk is wel open; het is een ronde ruimte met een grote en een kleine koepel die voor veel licht zorgen. De biechtstoelen zijn mooi en de schilderingen zijn eveneens de moeite waard. Nou ja, eigenlijk is de hele kerk het aanzien wel degelijk waard, maar we zijn de laatste dagen een beetje overvoerd met barokke pracht. Als je elke dag taart moet eten is dat op een gegeven moment niets speciaals meer. We drinken koffie op een zonnig terras tegenover een majesteitelijk hotel onder een hoge rots. Natuurlijk met een kruis erop, zegt Clim.

Schloss Linderhof, favoriet van König Ludwig II

Daarna gaan we de echte bergen in. Al na 12 km ligt aan onze rechterkant het paleisje Linderhof. Het wordt druk bezocht, dus is er een grote parkeerplaats. We moeten eerst een stukje door het park voor we het echte slot kunnen betreden. We krijgen een rondleiding, die hoort bij de entreeprijs van 7 euro. Die begint precies op tijd, tot op de minuut. We vinden het interieur uitgesproken luxueus, iets te veel van het goede naar onze smaak. Alles, maar dan ook alles is er verguld of verzilverd. Zie voor een beschrijving het kader hieronder.

Een andere rondleiding krijgen we in de Venus Grotte. Een en al namaak natuurlijk, maar met de technische snufjes die indertijd (eind negentiende eeuw) revolutionair en geavanceerd waren, zoals elektrisch licht en generatoren. We maken daarna nog een wandeling waarbij we de meeste van de bezienswaardigheden in het park bekijken: onder andere de Moorse Kiosk, het Marokkaanse Paviljoen, een Russisch kapelletje en de Neptunus Fontein. En uiteraard veel klassieke beelden, kiosken, prieeltjes, kabbelende beekjes en watervalletjes.

Een stukje Oostenrijk met bergmeer

We besluiten de weg af te rijden en via een stukje Oostenrijk weer in Duitsland terecht te komen. Een mooie route volgt met een bergmeertje waar we even stoppen. De bergen zijn hier nog niet echt hoog, maximaal 2.000 meter, maar maken toch al de nodige indruk op ons laaglandbewoners.

Bij het stadje Reuthe nemen we via een autosnelweg de afslag naar Füssen. We zien weer eens de sprookjeskastelen tegen de berghelling geplakt liggen. Als we in ons hotel aankomen wordt er net een bus met Japanners uitgeladen. De bus is echter niet vol en de drukte valt dus mee, ook bij het avondeten waar de oosterlingen zich tegoed doen aan het Beierse bier. De vrouwen van het middelklas gezelschap laten het hierbij niet afweten!

DAG 12  PEITING - ROERMOND

Terug naar huis. Clim rekent af. We vertrekken om kwart over negen, een uur eerder dan doorgaans normaal is voor ons op vakantie. We nemen bij Landsberg am Lech de autosnelweg naar Kempten, waarna we via Ulm en Stuttgart de ons bekende Autobahnen noordwaarts nemen. Onderweg stoppen we enkele keren om te tanken en sigaretjes te roken. Hoewel we niet in een Stau of zoiets terecht komen, duurt de terugreis toch wel langer dan gedacht. Tegen zes uur komen we in Roermond aan. Onze kilometerteller wijst dan 732 kilometer meer aan dan ’s morgens bij het vertrek.

 

MEER INFO ABDIJ ETTAL

Geschiedenis

Het klooster werd in 1330 gesticht door keizer Lodewijk IV, die ook Lodewijk de Beier werd genoemd. De kerk werd de thuishaven voor een Mariabeeld dat de keizer uit Pisa had meegebracht. In het begin van de 18e eeuw verbouwde men de kerk en de kloostergebouwen. Voor kinderen uit adellijke families richtte men een ridderschool in.

Een brand in 1740 verwoestte een groot deel van de abdij die vanaf 1745 opnieuw werd opgebouwd. In 1803 kwam een einde aan alle religieuze activiteit. Met steun van confraters uit de abdij van Scheyern en privéhulp konden de benedictijnen hun activiteiten hervatten vanaf 1900.

Vanaf 1905 wordt hier middelbaar onderwijs gegeven aan een 450-tal leerlingen (gegevens 2008) waarvan een deel in een internaat verblijft.

Een vijftigtal benedictijnen voorzien in hun onderhoud en dat van de gebouwen en hun religieuze en pedagogische activiteiten via land- en bosbouw, een kloosterwinkel, een brouwerij, een uitgeverij, een kaasfabriek en een hotel.

 

 

     FOTOCOLLAGE SCHLOSS LINDERHOF    

Klik op een miniatuur voor een vergroting

 

MEER INFO SLOT LINDERHOF

Slot Linderhof is een barokslot in het Graswangtal in Ettal bij Oberammergau, in de Duitse deelstaat Beieren. Het is de kleinste van de drie kastelen gebouwd in opdracht van Lodewijk II, en het enige dat vóór zijn dood werd voltooid. Het kasteeltje ligt op 948 meter boven de zeespiegel. Linderhof was voor Lodewijk II zijn lievelingsverblijf, dat hij steevast "Mein Villa" noemde.

Slot Linderhof, was ooit een koninklijk buitenverblijf van zijn vader Maximiliaan II. In 1867, nadat Lodewijk II het Kasteel van Versailles had bezocht, maakte hij plannen voor een nieuw buitenverblijf. Lodewijk II besloot in 1869 het kleine huis te verbouwen tot een 'Koninklijke Villa'. Het werd uitgebreid en verbouwd onder leiding van Georg Dollmann tussen 1870 en 1872. Gelijk aan het origineel, was ook dit gebouw een houten constructie. In 1874 werd de houten buitenkant ontmanteld en geheel vervangen door steen, het origineel werd zo'n tweehonderd meter verderop weer opgebouwd.

Interieur
Het slot is symmetrisch ingedeeld en werd geheel ingericht in rococostijl. De belangrijkste ruimten zijn:

De Koninklijke Slaapkamer uit 1871, naar een ontwerp van Angelo Quaglio werd in 1884 door Julius Hoffmann aanzienlijk vergroot en is de grootste kamer van het slot. De kamer bevindt zich op de eerste verdieping en is het centrale punt in het slot. Het geheel is rijkelijk gedecoreerd met standbeelden, ornamenten, goud, marmer en schilderijen, een hommage aan de mythologische figuren.

De Vestibule. Hier staat een standbeeld van Lodewijk XIV, een kopie van het beeld dat op de Place Vendôme te Parijs staat. Het plafond is versierd met een gouden zon, refererend naar de Zonnekoning.

De centrale tweezijdige Pronktrap.

De Spiegelkamer, 1874. Het gebruik van spiegels is hier tot in het extreme doorgevoerd.

De Audiëntiekamer, een ovale kamer uit 1870 Deze ruimte was eigenlijk bedoeld als troonzaal.

De Eetkamer, tevens met een 'tafeltje-dek-je'. Deze kamer is ovaal van vorm.

Het Paarse Kabinet, het Gele Kabinet, het Blauwe Kabinet en het Roze Kabinet, allen in hoefijzervorm.

De Gobelinkamer West, ook wel de Muziekkamer genoemd en de Gobelinkamer Oost, de laatste staat in het teken van de Griekse mythologie.

Het park en de tuinen
In 1874 is door de architect gebruikgemaakt van de natuurlijke glooiing van het landschap, en is er een symmetrie toegepast, uitgaande van de lengteas van het slot.

Gebouwen in het park

De Sint Anne's Kapel, gebouwd in 1684. Het is een klein gebouw met maar een ruimte.

De Moorse Kiosk. Dit werd door Lodewijk II gekocht in 1876. Het gebouw stond eerst bij kasteel Zbio in Bohemen. Een jaar later werd het overgebracht, deels uitgebreid en opnieuw opgericht op een kleine heuvel in het park. In dit kleine paviljoen staat een pauwentroon. In het midden van de ruimte staat een Moorse fontein, verder is het ingericht met op Moorse stijl gebaseerde meubelen. Lodewijk II ontving hier ('s nachts) zijn gasten, compleet met oriëntaalse kostuums en Turkse tabakspijpen.

Het Marokkaanse Paviljoen. Dit was het Marokkaanse gebouw voor de Wereldtentoonstelling van Parijs in 1878. In dat zelfde jaar bestelde Lodewijk II er een en liet het opbouwen buiten het domein van Slot Linderhof, vlakbij de grens met Oostenrijk.

De Venusgrot. Dit is een nagemaakte druipsteengrot. De toegangsdeur is namaakrots die zich als een ‘Sesam open u’ opent. De inrichting van de grot is gebaseerd op de Venusberg uit de opera "Tannhäuser" van Richard Wagner. Een groot schilderij van August Heckel toont Tannhäuser in de armen van Venus. De grot is voorzien van (onderwater)verlichting en een machine om golven te maken. In het midden van de grot is een meertje met een bootje in de vorm van een (Venus)schelp, van waaruit Lodewijk zich liet vermaken.

Het Zuider Terras. Lodewijk had ooit plannen om er een theater in rococostijl te bouwen, op de heuvel kwam echter een klassieke ronde tempel met een beeld van de godin Venus.

De Noordhelling met waterval. /   De Flora vijver. /  De Neptunusbronnen met cascade (een kleine, trapsgewijs neerstromende waterval).

 

Ettal: Schloss Linderhof (deel 2)

Locatie: 11 km ten westen van Ettal

Linderhof van Lodewijk II (Ludwig II) is theatraal te noemen: het geheel leunt op gedateerde ontwerpen en niet op een uitgebalanceerde architectuur. Het kleine extravagante Schloss (Rococo) is helder wit en niet echt groots. De tuinen werden vanaf 1870 ontworpen door Karl von Effner, de koninklijke hovenier van Beieren. In de vijver voor het paleisje staan een verguld beeld van de godin Flora en putti, en de fontein spuit bijna 30 m de lucht in. Daarachter liggen de terrasvormige tuinen die tot aan de Tempel van Venus lopen, boven op de berg. Daartussen liggen fraaie bloemperkcn en er staan potten met zomerflora en een buste van koningin Marie Antoinette. Achter het paleis klatert een waterval vanaf een Oranjerie boven op de berg. Het beeld van Neptunus onderaan is gebaseerd op het origineel in Versailles.

 Ter zijde van het Schloss liggen fraai vormgegeven formele tuinen die zijn omzoomd door hekken. In de ene tuin staan de vergulde beelden van Fama en Cupido, een grote terracotta buste van Lodewijk XIV en majolicavazen die zijn bekroond met putti. De andere tuin – waarin een vijver met een verguld beeld van Cupido in het midden – leidt naar het park waarvan de bloemrijke alpenweiden zijn vormgegeven in Engelse Stijl. In een van de hoeken staat een kleine witte moskee met vergulde koepels tegen de achtergrond van besneeuwde alpentoppen. Het gebouw was ontworpen voor de Internationale Tentoonstelling in Parijs in 1867. Linderhof behoort tot de charmantste paleizen en tuinen van koning Lodewijk II.

Vorige Start Volgende


Laatste update: juli  2015

ONZE  ANDERE  REISVERSLAGEN

ALASKA   /  ARGENTINIË / ARMENIË /  AUSTRALIË   /  AVONTUREN  /  BALKANREIS  /  BELGIË  /  BELIZE   /  BULGARIJE  /  CANADA   /   CALIFORNIË   /   CHILI   /   CHINA   /   CUBA   /   CURAÇAO   /   CYPRUS   /   DENEMARKEN   /   DUITSLAND   /  ECUADOR   /   EGYPTE   /   ENGELAND   /  ESTLAND  /  FILIPPIJNEN  /  FINLAND   /  FOTOSITE  /  FRANKRIJK  /  GEORGIË   / GRIEKENLAND  /  GUATEMALA   / HONGARIJE   /  IERLAND   /    INDIA  /  INDONESIË  /    IRAN  /   ISRAËL  /   ITALIË   /  JORDANIË   /   KRETA   /   KROATIË   /  LETLAND   /   LITOUWEN /    LUXEMBURG  /   MADEIRA   /   MALEISIË   /   MALLORCA   /  MALTA  /   MAROKKO   /   MEXICO YUCATAN   /   MEXICO  /  NEPAL   /   NEW YORK   /   NOORWEGEN   / OEKRAÏNE /   OEZBEKISTAN   /  OOSTENRIJK  /   PARAGUAY   /   PERU   /   POLEN   /  PORTUGAL  /   REISFOTO'S   / ROEMENIË  /  ROERMOND  / RUSLAND   /   SCANDINAVIË   /   SICILIË   /   SINGAPORE   /   SLOVENIË   /  SLOWAKIJE SPANJE   /   SRI  LANKA   /   SYRIË   /   THAILAND   /  TSJECHIË   /   TUNESIË   /   TURKIJE   /   UNESCO - SITE   /   URUGUAY   /   USA    /  VERDWENEN_STEDEN  /   WERELDERFGOED   /  WERELDFOTO'S  / ZUID-AFRIKA  /   ZWEDEN  /  ZWITSERLAND 

Andere websites van Jos Schmitz

Duitse kerken en kloosters  /  Duitse kastelen en paleizen   /   Zanggroep Vocus   /   Schilder Pantaleon Hajenius   /   Hanzesteden   /   Pedac 1971 Reünie   /   Ramakers Reünie   /   Kunst van Anna Czerniawska   /   Wereldfotoserie   /   Reisfoto's Jos en Clim   /   KNS Gilde Opleidingen  /  De stad Roermond  /  Wereldmuziek Matiz   /   Verdwenen Steden  /  Ommuurde Steden   /  Heilige Plaatsen  /  Kuuroorden  /  Beelden België  /  Beelden Oost-Europa  /  Begraafplaatsen  /  Natuurwonderen   / Bekende Pleinen  /  Parken en Tuinen  / Bekende Bruggen  /    Wereldmusea  /  Paleizen Zuid-Europa  /  Beelden Duitsland  /  Beelden Nederland