Het Strohsemmelfest
Ook het stadje Lemgo (40.000 inwoners) valt in de categorie “niet te missen”,
zeker voor iemand die van Fachwerkbau und Geschichte houdt. Net als Detmold is
Lemgo de Tweede Wereldoorlog min of meer ongeschonden doorgekomen. Het is een
oude Hanzestad die zichzelf afficheert als “Eine Stadt wie ein Bilderbuch” en
dat kan ik alleen maar beamen. Jammer dat er net het Strohsemmelfest wordt
gehouden, de straten zijn verstopt door stalletjes en kraampjes van de Handwerk-
und Kunstmarkt, maar ik vind het meer een Antik- und Trödelmarkt. Het zicht op
al die fraaie panden wordt door de neringdoenden zwaar belemmerd, zodat er van
ongestoord fotograferen geen sprake kan zijn.
Druk, druk, druk
Ik bereik de Altstadt via de Hohe Wall, met aan het begin enkele Gedenkstätten
voor Engelbert Kaempfer, een 17e-eeuwse arts / etnoloog die zich op Oost-Azië
oriënteerde; hij stelde zelfs een Duits - Japans woordenboek samen en schreef
een standaardwerk over Siam (Thailand). Hij leefde van 1651 tot 1716. Trouwens, die wal lijkt wel een beetje
op die van het Zeeuwse Sluis en dateert waarschijnlijk uit dezelfde middeleeuwse tijd.
Het is zaterdag en iedereen heeft Urlaub, dus is het er druk, met name op de
Breite Strasse en de centrale Mittlere Strasse. Op de Markt bekijk ik nog even
een voorstelling van het Kindertheater, een soort modeshow vol puberale grappen.
In de Abteigarten heeft men een soort Italiaans wijndorpje na-gebouwd. ’s
Middags wordt er op de Aktionsbühne op de historische Marktplatz live muziek ten gehore gebracht, o.a. Oldies
uit de Sixties, Latin Rock en een optreden van de Lionel Ritchie Cover Band.
Streek en stadsdichters à la Frits Criens / Hans van Bergen (resp. uit Haelen
en Roermond) lezen er voor uit eigen werk. Jammer genoeg worden de gevels van
het Rathaus, de Alte Ratstube, de Kornherrenstube, de Ratslaube en de
Ratsapotheke door allerlei kermisattracties grotendeels aan het oog onttrokken.
Protestdemonstratie / bakvisje
Terwijl ik met een half hoorapparaat naar de poëtische ontboezemingen luister,
verorber ik met smaak een lekkere bakvis, een Backfisch dus. De visboeren
gebruiken in Duitsland ontegenzeggelijk ander paneermeel dan bij ons. Ik strijk
neer op een terras waar een "meisje met een beperking" onberispelijk mijn
bestelling afhandelt. Een protestmars met macaber tromgeroffel trekt voorbij, ze
eisen volledige ontmanteling van de Atomkraftwerke. De optocht bestaat uit een
tiental sjofele figuren die weinig bekijks trekken, het kooppubliek heeft meer
oog voor de Schnäppchen in de etalages dan voor de demonstratie van de weinig
vertrouwen inboezemende Umweltschützer. Ze hadden zich verzameld rondom de
kolderieke Kanzler Brunnen, waardoor ik er moeilijk foto’s van kon nemen.
Paraplu vergeten / afgrijselijke hedendaagse kunst
Bij het Verkehrsamt weet ik weer een stapel toeristische brochures te
bemachtigen en koop ik enkele ansichtkaarten. Als ik even later teleurgesteld
een oude kerk verlaat (waar ik heel kort een kunstexpositie van afschuwelijk
lelijk beeldhouwwerk en plastieken heb bekeken), begint het opnieuw te regenen.
Verdomd, waar is mijn paraplu? Ik rep me terug naar het VVV - kantoor, maar dat
blijkt gesloten: het is net één uur geweest en de winkels in Duitsland sluiten
op zaterdagmiddag, dat is Gesetz. Ik bons op de deur en ja hoor, gelukkig blijkt
er nog iemand aanwezig te zijn die zich nog niet naar huis heeft gespoed. De
paraplu staat nog onaangeroerd op dezelfde plek.
Bezienswaardigheden
Verder interessant zijn nog: Schloss Brake, het Hexenbürgermeisterhaus (uit
1568, nu Heimatmuseum met o.a. werk van de voornoemde E. Kaempfer), Schloss
Wendlinghausen, het Junckershaus uit 1891 (hoogtepunt van houtsnijkunst), het gemoderniseerde Marienstift en
wat verderop het Frenkel Haus (een Joods museum) en het Automuseum. Even
bewonder ik ook nog de straatstand van de Oldtimer Alttraktoren- und
Nutzfahrzeugenfreunden met oude Hanomags en Deutz - trekkers, maar uiteraard
geen Fendt, de Rolls Royce onder de hedendaagse landbouwvoertuigen. Op de
Waisenhausplatz staat een speciale attractie: een kraan brengt een ballon met
eronder een mand vol liefhebbers omhoog voor het uitzicht op de geheel door
wallen omringde stadskern. De twee kerken die ik van binnen wil bekijken zijn
gesloten, onder andere de Nikolaikirche voor een totale restauratie.
Naar de bioscoop
Terug in Bielefeld reserveer ik bij de Kino Cinemax een plaats voor de film
Hangover II om 20.00 uur (€ 8). Om zeven uur ga ik bij de Turk eten, nu neem ik
genoegen met een yayla - yoghurtsoep met brood. De film moet een komische
slapstick voorstellen met vier Amerikaanse vrienden die allerlei
ongeloofwaardige avonturen in Bangkok beleven. De lokale, broeierige sfeer is
goed getroffen, maar behalve van de couleur locale kan ik niet echt genieten of
lachen om de film: de gebeurtenissen zijn veel te voorspelbaar en de grappen
zijn ronduit platvloers.
Kanzlerbrunnen
Rathaus
LEMGO
Lemgo is een
gemeente in de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen, gelegen in het
district Lippe. De stad telt 41.619 inwoners.
Geschiedenis
Lemgo werd rond 1190 gesticht door Bernhard II
van Lippe op het kruispunt van twee belangrijke handelswegen: die
van Utrecht naar Brunswijk en die van Keulen en Paderborn naar
Bremen. Vanaf 1295 was het lid tot de Hanze. Het zou lang de
voornaamste stad van het Lipperland blijven. In 1527 ging Lemgo
over tot de reformatie. Toen het graafschap Lippe later gereformeerd
werd, bleef de stad Lemgo als enige plaats in het graafschap
luthers. In 1584 gingen de graven het Slot Brake bewonen, dat zich
nog steeds bij Lemgo bevindt. Tussen 1667 en 1683 vond in Lemgo een
groot aantal heksenprocessen plaats. Tijdens de Tweede Wereldoorlog
werd Lemgo niet gebombardeerd, waardoor het historische stadscentrum
grotendeels in zijn oorspronkelijke staat bewaard is gebleven.
Nicolaikirche
Altes
Rathaus
Hexenbürgermeisterhaus
DAG 5 TERUGREIS PER TREIN
Om elf uur reken ik af met mijn credit card: € 455. Om 11.30 uur vertrek ik naar
Düsseldorf, waar ik een half uurtje overstaptijd heb om te genieten van een
mediumkop Guatemala “kräftige Kaffee” bij de keten Caffetiero. In Venlo hoef ik
niet lang te wachten op aansluiting met de Maaslijn - ’expres’ van Veolia naar
Roermond. Daar tref ik geen taxi bij het station aan. Ik moet 40 minuten wachten
voor een dame van Motax me zoals beloofd komt oppikken. Daarbij heb ik hulp
gekregen van een jongedame uit Herten met een mobieltje…. Zo wordt het toch nog
vier uur als ik thuis kom.
Druk, druk, druk
