|
|
HLOBOKA, KASTEEL IN ENGELSE WINDSOR STIJL
Het is een bewolkte dag als we verder trekken naar het zuiden. We volgen de loop van een riviertje. In de verte zien we een viertal enorme torens liggen. Het blijken de koeltorens van een omstreden atoomcentrale van Tyn, ook wel Temelin genoemd. Oostenrijk vindt dat die te dicht bij haar grens ligt en wil dat hij ontmanteld wordt voordat Tsjechië lid van de EU wordt. Tsjechië ziet dat uiteraard niet zitten en zoekt hulp bij de grotere EU - landen, onder andere Frankrijk (want daar hebben ze zelf veel kerncentrales…) Naarmate we dichterbij komen lijken ze steeds hoger te worden; in feite zijn ze inderdaad bijna 100 meter hoog. Een kwartiertje verderop ligt het kasteel Hluboka, een tussendoel van onze rit vandaag. Als we de uitgestrekte parkeerplaats oprijden weten we genoeg: dit is weer een toeristentrekpleister in optima forma. We wandelen de hoge heuvel op, betreden een typisch Engels landschappark (met een kleine Franse tuin) en sluiten aan bij de lange rij wachtenden voor het loket om een toegangskaartje te kopen. We krijgen een rondleiding van drie kwartier door een spichtige jonge meid, die niet echt goed Duits spreekt. (In plaats ‘sehen’ zegt zij bijv. ‘sähen’.) Het is haar allereerste rondleiding ooit en ze is erg zenuwachtig, zo bekent ze spontaan, waarmee ze eventuele kritiek op haar optreden in de kiem smoort.
Het spierwitte kasteel, er is eigenlijk meer sprake van een heus paleis, bestond al eeuwen (het hoorde tot de families Rosenberg en Schwarzenbek) voordat het in de 19de eeuw omgebouwd werd in de Engelse Tudorstijl. Sindsdien is het goed onderhouden; onlangs heeft men zelfs rigoureuze restauratiewerkzaamheden in gang gezet. Daar zijn ze nog steeds mee bezig. Het interieur ademt een grote luxe uit. We zijn onder de indruk van het ingenieus gesneden houtwerk, een prestatie waar een complete familie een generatie lang aan gewerkt heeft. De bibliotheek vormt het hoogtepunt van die prachtige betimmering. Verder vallen de enorm grote Vlaamse wandtapijten op (ontwerpen van o.a. Jordaens) en de talloze jachttrofeeën aan de muren. We drinken koffie in de Oranjerie. Jos koopt enkele boekjes en een tweetal cd-rom’s over Tsjechië. Die blijken achteraf bij opening hetzelfde te zijn, ondanks een ander doosje! Oplichting dus. Als we teruglopen naar de auto begint het te regenen, eindelijk.
|
|
|
