harrachov

HARRACHOV, WINTERSPORT EN WANDELEN

Op weg naar Harrachov stoppen we ook in het alleraardigste stadje Zamberk en drinken sterke koffie bij een Italiaan op het terras. Daarna gaat het weer omhoog en moeten we veel wenden en keren: af en toe missen we een afslag, maar dat wordt dan zo snel mogelijk gecorrigeerd. In de bebouwde kom houdt Clim zich angstvallig aan de maximaal toegestane snelheid van 50 km, in tegenstelling tot de lokale chauffeurs. Het blijft een mooie omgeving, steeds weer ontvouwen zich nieuwe vergezichten voor ons. Vlak voor Harrachov raken we in verwarring omdat er 2 plaatsen dezelfde naam hebben: Jablonice. Pas na enig geharrewar komen we daar achter.

Harrachov blijkt een echte wintersportplaats die in de zomer veel wandelende toeristen trekt. Het dorpje zelf is nietig, maar het aantal hotels en restaurants rijst er de pan uit. En zowaar, ze zijn allemaal spotgoedkoop naar onze begrippen. Het loopt al tegen vijf uur als we rechtstreeks bij ons liefelijke pension Jitka aankomen. Het wordt gerund door een jong echtpaar, waarschijnlijk afstammelingen van Sudeten-duitsers. Hier komen we bij het uitgebreide ontbijtbuffet weer Nederlanders tegen, maar ze zijn geen bekenden van ons uit eerdere hotels. Wel op straat worden we uitbundig begroet door een paar dat we nog van Jachimov en Praag kenden.

We maken een avondwandeling om de zaak te verkennen. In een vast restaurant gebruiken we doorgaans het avondeten: Clim is er enthousiast over de hoge kwaliteit van de biefstuk (nog geen 6 euro): hij plaatst hem in zijn persoonlijke Top Vijf. Het is typisch massatoerisme wat hier de klok slaat; dat ligt ons niet zo. Hele families in wanstaltige kledij en met blèrende kinderen slenteren dodelijk verveeld voorbij. Een hele winkelblok is in handen van nijvere Vietnamezen die allemaal dezelfde spullen in de aanbieding hebben. De prijsverschillen zijn miniem.

Op een morgen worden we gewekt door een regelmatig terugkerend zoeven dat met een klets eindigt, we kunnen het geluid niet thuis brengen. Het blijkt te worden veroorzaakt door schansspringers die op het kunstsneeuw aan het oefenen zijn. We gaan erheen om te kijken. Het zijn jonge kerels die ook in de zomer in vorm willen blijven. Het ziet er in onze ogen gevaarlijk uit. We blijven die dag in Harrachov rondwandelen nadat we bij Frau Wirtin ons vuile wasgoed hebben afgegeven.

Er is niet veel te beleven, daarom gaan we met de kabelbaan omhoog naar de top van de Duivelsberg die boven 1000 meter ligt. Daar lummelen we een tijdje rond. Verder lopen we naar het verre einde van het dorp, waar we in een bloedwarme bar van hotel Teresa koffie drinken. Het bevalt ons niet echt in dit toeristenoord, ook al is het er spotgoedkoop en zijn er genoeg faciliteiten. Zelfs de Nederlandse kranten zijn er te koop! We hebben echter ook niet veel zin om er in de bergen rond te wandelen. Daarom besluiten we om maar weer eens op eigen houtje te gaan rondrijden.

HARRACHOV, WINTERSPORT EN WANDELEN

AL ONZE ANDERE REISVERSLAGEN