Piestany

Niet veel verder ligt het einddoel van vandaag, het kuuroord Piestany (Duits: Pischtyan, 35.000 inwoners). Er gaat een autosnelweg heen, maar die moeten we vermijden, want we hebben geen autobaanvignet aangeschaft. (Wel natuurlijk voor Oostenrijk!) We zijn van mening dat we op de kleinere wegen beter van het landschap kunnen genieten. Bovendien zijn de lokale wegen hier redelijk begaanbaar en zijn de onderlinge afstanden van de bezienswaardigheden en de door ons geboekte hotels niet zo groot in dit relatief kleine land dat slechts 20% groter is dan Nederland. In Piestany staat het centrum niet aangegeven, waardoor we weer eens te ver doorrijden. Aan de door Tatran Travel geleverde routebeschrijving hebben we niets: die is onduidelijk, veel te gedetailleerd en niet betrouwbaar, zeker als er sprake is van omleidingen en wegwerkzaamheden. Geef ons maar een ouderwets plattegrondje van een stad waarop de locatie van ons hotel staat aangegeven, daar kunnen we mee uit de voeten. Enfin, als we terugrijden vinden we Hotel Satelit moeiteloos. Het is een ietwat verlopen driesterrenhotel, maar voldoet verder aan onze eisen.

Daarna lopen we de stad in, die vergeven is van de rondflanerende toeristen, waaronder opvallend veel moslimvrouwen in allesomhullende kleding. Volgens Jos als NT 2 - kenner zijn ze afkomstig uit Syrië en Egypte. Piestany blijkt een kuuroord dat gezien het lage prijsniveau betaalbaar is voor middenklasse Arabieren, zoals lagere ambtenaren. In de snelstromende rivier de Vah (Waag in het Nederlands) zwemmen tientallen hongerige zwanen. Een loopbrug met colonnade (de zgn. Zuilenbrug, een functionalistisch bouwwerk uit de jaren dertig) verbindt de stad met het kuurcentrum dat op een eiland in de rivier ligt. Daar bevinden zich de monumentale kuurgebouwen, thermen, hotels en rusthuizen uit de negentiende en begin twintigste eeuw. Aan het begin van de brug staat een standbeeld van een genezen invalide man die zijn krukken doormidden breekt, het symbool van de stad. Uit een fonteintje kun je geneeskrachtig water van 60 graden drinken, het zou radioactief en zwavelhoudend zijn. Jos probeert het en vindt het afschuwelijk vies. Over alles hangt een zweem van vergane glorie, maar desondanks heeft men de plaats goed onderhouden, de parken en de bloemperken en gazons zien er uitmuntend verzorgd uit en alles is nog volop in bedrijf.

We eten er in de verlaten Alexander Passage. De bankjes in de parken zijn overbezet door grote groepen mannelijke Arabieren, soms met waterpijp en samowar in hun midden. De terrasjes vinden ze blijkbaar te duur, hoewel de koffie en het bier (halve liters) er vaak nog minder dan één euro kosten. Om half negen staan we op ons balkon sigaretjes te paffen en proberen we een zuchtje wind te vangen. Het is vandaag warm geweest (volgens de tv 36 graden), we slapen op de dekens bij gebrek aan airconditioning. Wél hebben we een minibar, waarvan Clim noodgedwongen gebruik maakt voor zijn Humira - medicijn.

PIESTANY

In dit overal in Europa bekende kuuroord kunt u behandelingen tegen reuma en artritis ondergaan. Lange tijd was het kuurcomplex in de stad in handen van de familie Erdódy, die hier het eerste kuurhuis lief bouwen. De Joodse familie Winter zorgde er met een gewiekste reclamecampagne voor dat Piestany wereldfaam genoot. Piestany werd een geliefd vakantieoord, dat ook door beroemdheden als Beethoven en Mucha werd bezocht. De kuurvoorzieningen liggen aan de rand van het park, op de rechteroever van de Vah, en op het eiland. Bij het park ligt een paviljoen (1894) met een concertzaal en het Kuurmuseum (Balneologisch Museum).

In de omgeving:

BECKOVBURCHT

De burchtruïne op een 70 m hoge rotspunt boven het plaatsje Beckov is een opvallend bouwwerk. De Beckov burcht werd in de 12de en 13de eeuw gebouwd als onderdeel van de Hongaarse vestingwerken langs de vallei van de Vahrivier. In de 14de eeuw was de vesting in het bezit van de machtige krijgsheer Matus Cak. Later kwam de Beckov burcht – verbouwd tot een gotisch - renaissancistische residentie - in handen van de families Stibor en Bánffy. Nadat de vesting in 1729 was afgebrand, werd hij nooit meer herbouwd. Het meest imposant is het bovenste deel van de burcht, met de rechthoekige toren. U vindt hier ook de ruïnes van twee paleizen en een kapel.

Redelijk ontbijt, we tellen er tien gasten, niet veel voor zo’n groot hotel. Via het kuurpark met Kurcafé en -Hotel, standbeelden, een concertzaal en het Kurmuseum (Balneologisch Museum) begeven we ons naar het kuureiland. Clim heeft besloten om zijn al decennia meegedragen klachten van huidschimmel te bestrijden met een Schlammbad of een Schwefelspiegelbad. De vraag is waar hij daarvoor terecht kan. We lopen wat gebouwen af en hebben het gevoel van het kastje naar de muur gestuurd te worden. Uiteindelijk komen we via de baden Napoleon (eigele muren) en Pro Patria (maakt onderkomen indruk) terecht bij kuurcentrum Irma. Daar wordt hij voor 26 euro ingeschreven en op een wachtlijst geplaatst; ook heeft hij een langdurig intakegesprek met een heuse arts. Deze ontraadt hem het modderbad vanwege zijn reumatische artritis, die behandeling zou wel eens schadelijk kunnen zijn. Het wordt een Schwefelspiegelbad, om drie uur is hij aan de beurt. Jos bewondert ondertussen de Jugendstil - architectuur van het gebouw, met name de trapportalen vindt hij indrukwekkend. Ernaast ligt het vijfsterrenhotel Thermia Palace dat ook in Jugendstil is uitgevoerd. Een tweepersoonskamer kost hier in het hoogseizoen 250 euro, dat gaat ons budget te boven.

We hebben nog een paar uur te overbruggen voor Clim aan de bak moet. Aan de toeristenluwe oever van de rivier ontdekken we een stil terras van een alternatief pension waar we een uurtje de tijd doden. We lummelen nog wat rond tot het drie uur is en Clim zich bij Irma meldt. Jos dringt tijdens de behandeling van Clim over de brede wandelpaden dieper het park door tot aan het schreeuwend volle zwembad, de moderne fantasieloze hotels en de golfbaan. Om half vier heeft Clim zijn behandeling achter de rug; hij vindt het niet bijzonder spectaculair en twijfelt aan de effectiviteit ervan. We keren direct terug naar het hotel waar we op het terras bier en Algirska Kava, een soort Irish Coffee, drinken. Om half vijf volgen we op tv de verrichtingen van de renners in La Grande Boucle.

We eten die avond in een moderne shopping mall met onder andere het warenhuis Billa. Champignonsoep met pörkölt (Hongaarse goulash) voor welgeteld € 8, samen! Het smaakte ook nog eens. In het centrum zoeken we een terras op waar we het voorbij slenterende publiek kunnen bekijken, Clim noemt dit “naar mensen gapen”. Jos heeft vooral belangstelling voor de ongemakkelijk voortwaggelende, moddervette Arabische vrouwen en de frisse jonge meiden van lokale snit die hij bewondert om hun lenige jeugdigheid. Clim vindt de fietsers opvallend gedisciplineerd, omdat ze in de voetgangerszone netjes met de fiets aan de hand doorlopen. Er wordt veel ijs gegeten, een verschijnsel dat typerend is voor heel Oost-Europa, daar zijn ze zelfs ’s winters nog gek op ijsco’s. Om negen uur neemt Clim nog een douche om eventuele zwavelresten op zijn lichaam te verwijderen. Met een pijnlijk gezicht keert hij uit de badkamer terug, de douchekop is op een teen gevallen en die teen doet nu erg zeer. Onze minibar voorziet niet in een vriesgedeelte met ijsblokjes om zwellingen te onderdrukken. Ook de receptie kan hem daar desgevraagd niet aan helpen.

PIESTANY

ONZE ANDERE REISVERSLAGEN