|
|
WENEN 1981
Dag 1InleidingDinsdag 4 augustus Vertrek: 22.20 uur ( maandagavond) / Aankomst: 13.00 uur / Kilometers: 1050 Route In de buurt van Nürnberg kwamen we terecht in een verschrikkelijk noodweer: we konden nauwelijks een hand voor ogen zien. Als gevolg daarvan misten we een noodzakelijke afslag naar Regensburg (toepasselijke naam!). Na 50 kilometer merkten wij dit pas, daar we ons duidelijk op weg bevonden naar Ingolstad, richting München. In het ochtendgloren zochten we met behulp van de kaart onze weg terug naar de juiste Autobahn. De chauffeur hield zich nog steeds goed. Inmiddels werd het ook tijd om te tanken: eenmaal alleen benzine omdat er geen LPG verkrijgbaar was, een andere maal stopten we speciaal om ook onze gastank tot de nok toe te vullen. De Oostenrijkse douaniers veroorzaakten geen last. Het terrein werd allengs glooiender, hier en daar konden we tussen de heuvelruggen door diep in het dal het glinsterend lint van de Donau ontwaren. Na Linz bereikten we het roemruchte Wienerwald. Alleen chauffeur Jos kon daarvan genieten; ikzelf was in slaap gedommeld vanwege het felle oostelijke daglicht. Midden in het spitsuur kwamen we in Wien aan. Na een aanvankelijk aarzeling koersten we regelrecht naar camping Wien West II. We zetten de tent op en kropen toen direct in onze slaapzakken.
De klok wees 13.30 uur aan. Lang hielden we het echter niet uit in het bloedhete teiltje : de zon scheer genadeloos. Tijdens ons gehele verblijf in de Oostenrijkse hoofdstad hield deze hittegolf overigens aan. 0m 16.30 uur gingen de camping nader verkennen. Het was een echte doorgangscamping, zeer internationaal van samenstelling (ook veel Oostblokkers en, tot onze verrassing. Italianen!), maar met sanitaire voorzieningen die niet op zo'n grote toeloop berekend. waren. Wij zelf kampeerden tussen de Hongaren (die erg geheimzinnig deden) en Fransen in. Jos nam eerst een verkwikkende douche, waarna hij zijn eerste reparatie succesvol verrichtte: de vastzittende rotor van de elektrische ruitensproeier werd ‘bevrijd’. Voor we de buitenwijk van Wien waarin wij ons bevonden gingen verkennen, aten we eerst wat spul uit blik en broodjes.
In de wijk zelf, Hütteldorf geheten, was troosteloosheid troef. Allereerst werden wij een Café ‑ Konditorei uitgekeken vanwege het vergevorderde uur: zij sloten al om 22.00 uur. We slenterden verder en kwamen in een Gasthof terecht, waar we halve liters dronken, ook Jos die en passant moeder met kind in vlekkeloos Duits de geheimen van de fruitautomaat verklaarde. Jos was trouwens toch al iets van slag af, want op een eerder tijdstip had hij tijdens de reis ook al een sigaar gerookt. In de tent praatten we nog wat na en maakten we voorlopige plannen voor de volgende dag. Om 01.30 uur sliepen we in, de lange reis had ons beiden behoorlijk vermoeid.
Dag 2Woensdag 5 augustus 1981 / Verblijfplaats: Wien / Reveille 10.00 uur Ook nu brandde de zon al als de hel. Ondanks, het feit dat de transpiratie tappelings van ons af liep, dwongen we onszelf tot 10 uur door te slapen, nou ja, slapen, doezelen. Een douche friste ons daarna terdege op. Als ontbijt hadden we koffie. Terwijl ik inkopen ging doen in de dure kampwinkel, wijdde Jos zijn energie aan de tweede reparatie; ditmaal was het lampje van de nummerplaatverlichting niet in orde. Ook deze operatie werd met goed gevolg uitgevoerd. Om 12.30 uur begaven we ons op weg naar de binnenstad. Om de halteplaats van de 'Strassenbahn’, de tram, te bereiken moesten we eerst een kilometer lopen. We hadden echter geen kaartjes, die schaften we ons in een tabakswinkel aan, tien stuks, genoeg voor ons gehele verblijf. We zaten in een ‘Schaffnerlose’ Wagen. We waren echter de enige passagiers die heel braaf en plichtsgetrouw onze kaartjes in de automaat lieten afstempelen. De Wiener zelf reisden blijkbaar allen gratis. Later vatte ook Jos moed en reisde zwart, met als gevolg dat we nu nòg geldige tramkaartjes in ons bezit hebben.
Aan de rand van het centrum, op de Karl Renner‑Ring, stapten we uit. Aan een kraampje aten we 'gewürzte Debreziner'‑ worst en een hot dog (Jos) en dronken we 'ein kühles Bier'. Te voet vervolgden we onze weg, een bepaalde route die ons langs vele attracties en monumenten voerde. Via de parlementsgebouwen en de Volksgarten belandden we bij de fiakers, de paardenkoetsjes voor de toeristen die voor de Neue Hofburg geparkeerd stonden.
Opvallend bij de oude gebouwen was de moderne kunst die overal te pas en te onpas neergezet was. In de Hofburg bezochten we de van pracht en praal gevulde Schatzkammerr van de keizers van de Donau – monarchie (o.a. Maria Theresia – denk aan de Steenen Brug over de Roer in Roermond!- Franz II en Maximilliaan, prinses Sissi, etc.). De Spanische Reitschule was ook open en werd ook door ons bezichtigd, weliswaar alleen de stallen. Er werden helaas geen dressuurkunsten vertoond. In Alt Wien bewonderden we voorts het Rathaus met Springbrunnen, op weg naar het Donau ‑ Kanal. Via de Schottenring, de Rossauer Kaserne en de Votiv - Kirche kwamen we weer terecht bij het vertrekpunt van onze tram. Om 15.30 uur waren we bij onze tent, waar we soep, broodjes met eieren, kaas en vlees tot ons namen. Om 20.00 uur ging het met de BMW richting Grinzing, waar we onze 'truc speciaal' dachten te vertonen. We reden om Wien heen, eigenlijk een omweg, maar we wilden van het natuurschoon en het uitzicht wilden genieten. De invallende duisternis bedierf echter de pret.
Dag 3Donderdag 6 augustus / Verblijfplaats Wien / Reveille: 09.30 uur
Douche. Koffie als ontbijt. Inkopen, geld te weinig (ik had nog niet gewisseld daar Jos in Nederland ter waarde van f 200,‑ Ö.S. aangekocht had), dus betaalde ik maar met het statiegeld van onze lege flessen. Om 10.00 uur melden we ons bij het politiebureau. Jos deed het woord, terwijl ik zelf geïnteresseerd de foto's van gezochte terroristen en het verdere interieur aan een onderzoek onderwierp. De Oostenrijkse politieagenten vonden onze daad maar erg dom, maar moesten ons ter wille zijn. Om 11.30 uur was het verplichte nummer ten einde. Met de Anzeigebestätigung op zak namen we opgewekt afscheid. In een nabijgelegen restaurant dineerden we uitgebreid: Serbische Bohnensuppe, Zigeunerbraten, Knoblauch - Kotelette, Gemisschter Schweizer Salat, en halve liters bier en koffie ad f 45,‑, duur naar Oostenrijkse begrippen. Van 13.00 tot 15.00 uur knapten we een zorgeloos uiltje. Daarna ging het opnieuw richting centrum. Daar een bepaald baanvlak van de tram1 was gestremd, moesten we de rest te voet afleggen. De zon maakte ons eens te meer erg dorstig, daarom namen beide een halve liter cola tot ons. De wandeling duurde een vol uur. In het centrum aangekomen, legden wij ons dan ook direct in de koele schaduwen van de boompjes in het stadspark te rusten. Onze route voerde ons daarna langs de Oude Hofburg, de Opera en zijn befaamde Ring, die overliep in de Parkring, waar tientallen tweedehands auto's langs de stoep te koop aangeboden stonden. Het stikte er van de monumentale gebouwen, nu veelal ministerie, postkantoor, dependance van de universiteit, etc. Op de Franz Jozef Kai bogen we weer af naar het centrum, richting Stephans - Dom. Hier in de buurt rustten we opnieuw uit in een typisch Weens café, waar je uren kunt zitten te lezen zonder iets te gebruiken en waar het erg rustig is. We wilden 's avonds niet uitgaan, daarom konden we het iets later maken en een bioscoopje pikken.
De film die we wilden zien (Streit der Giganten, dit was Yusuf's choice) was echter al lang bezig. De caissière hield ons echter op met een filosofisch gesprek, daar zij aannam dat onze interesse in Griekse mythologie haar de rechtvaardiging gaf ons haar nogal belegen Weltanschauung uit de doeken te doen. Over Holland wist zij ook veel te vertellen, helaas niet meer dan in Bildzeitung staat; krakers, junkies, rellen met M.E., homohuwelijken, etc. Ja, ja, het oudje had nog heel wat op haar lever. Voor we onze tram opzochten, deden we ook nog even de Kohlmarkt, het Naturhistorisches Museum en de Heldenplatz aan. Ook namen we het Postkantoor in onze route op, er moesten immers kopieën van de Anzeigebestätigung naar onze verzekeringsagent gestuurd worden. Aldaar vonden we een wanhopig verzoek van een Russisch ‑ Joodse emigré, gericht aan een internationale vluchtelingenorganisatie. Veel van die organisaties zijn in Wenen gevestigd. Momenteel verkeren zo'n 5.000 Poolse "toeristen" in Oostenrijk in de ijdele hoop voor asiel in aanmerking te komen. Tegen een uur of negen bevonden we ons weer op de camping. De rest van de avond luierden we en stippelden we de volgende dagen van onze reis uit. Ook bleek nu dat de twee Polen naast ons geen tent hadden, maar in hun gammele Trabant sliepen. Een van hen sprak wat Duits. Hij was een soort ingenieur, die tamelijk veel vrijheid genoot in zijn vaderland. Uit alles bleek dat zij zich niet op hun gemak voelen, die Polen ... Jos had overigens ook al zijn derde mankement aan zijn auto ontdekt: er schortte iets aan het grote licht. Helaas was een en ander moeilijk controleerbaar voor hem. Hij wist het niet te herstellen, maar hoopte tegen beter weten. in dat het euvel in de praktijk wel mee zou vallen. Voor het inslapen dronken we hete thee, met een scheutje rum erin. Maar wat voor rum: echtes Österreiches Erzeugnis, Spitz, Inlander Strohrum, met een alcoholpercentage van maar liefst 80%! Al plauderend over onze seksuele voorkeuren vielen we in een, gezien het afsluitende gesprek, onrustige en droomrijke slaap. Dag 4Vrijdag 7 augustus Vertrek: 10.45 uur / Aankomst 16.15 uur Route: Wien ‑ Bruck a/d Leitha ‑ Nickelsdorf ‑ Grens ‑ Mosonmagyarovar ‑ Györ ‑ Tatabanya ‑ Budapest Kilometers: 270 De campingkosten bedroegen 270 schilling, zo rond veertig gulden. In Wien lieten we eerst de gastank vullen. Door een wegomlegging door de industriële regio's waren we pas na een half uur uit Wenen. Langs Schwechat, de luchthaven, koersten we door naar Bruck an der Leitha (woonplaats van Haydn, een aardig stadje zo te zien. In het laatste dorpje voor het IJzeren Gordijn, Nickelsdorf, deden we nog wat post op de bus. Het landschap was vlak; langzamerhand kwam de poesta in beeld. De grens zelf was goed beveiligd: wachttorens, patrouillerende bewakers met honden, mijnenvelden, versperringen, hekken met prikkeldraad, etc. In het douanekantoor was het erg druk. Het duurde enige tijd voor wed een visum bemachtigd hadden. Het vereiste toen nog ruim een uur wachten in de brandende zon voordat we van de autoriteiten toestemming kregen hun volksrepubliek Hongarije te betreden. Maar eerst werden we nogmaals gecontroleerd, met name de gastank die duidelijk later ingebouwd was, wekte hun achterdocht.
|
|
ONZE ANDERE REISVERSLAGENALASKA / ARGENTINIË / AUSTRALIË / AVONTUREN / BALKANREIS / BELGIË / BELIZE / BULGARIJE / CANADA / CALIFORNIË / CHILI / CHINA / CUBA / CURAÇAO / CYPRUS / DENEMARKEN / DUITSLAND / ECUADOR / EGYPTE / ENGELAND / ESTLAND / FILIPPIJNEN / FINLAND / FOTOSITE / FRANKRIJK / GRIEKENLAND / GUATEMALA / HONGARIJE / INDIA / INDONESIË / IRAN / ISRAËL / ITALIË / JORDANIË / KRETA / KROATIË / LETLAND / LITOUWEN / MADEIRA / MALEISIË / MALLORCA / MALTA / MAROKKO / MEXICO YUCATAN / MEXICO / NEPAL / NEW YORK / NOORWEGEN / OEKRAÏNE / OEZBEKISTAN / OOSTENRIJK / PARAGUAY / PERU / POLEN / PORTUGAL / REISFOTO'S / ROEMENIË / RUSLAND / SCANDINAVIË / SICILIË / SINGAPORE / SLOVENIË / SLOWAKIJE / SPANJE / SRI LANKA / SYRIË / THAILAND / TSJECHIË / TUNESIË / TURKIJE / UNESCO - SITE / URUGUAY / USA / WERELDERFGOED / ZUID-AFRIKA / ZWEDEN |
Het was erg druk Grinzing,
een voormalig wijndorp dat nu praktisch tegen Wien aangeplakt ligt en bekendheid
geniet als oord waar men “zu Heurigen geht”, d.w.z. waar men nieuwe wijn uit de
streek gaat proeven. Er heerste een uitgelaten stemming in een echte
carnavalssfeer, waar de polonaises uit de pan rezen en “Wein, Weib und Gesang"
het algemeen motto bleek te zijn. Eerlijkheidshalve moet hierbij aangetekend
worden dat het onderdeel Weib voornamelijk bestond uit vrouwen boven de 40
jaar: In het Geschäft van de "Bach Hengl" voerden we onze truc, die eigenlijk
geen truc was en niets op de kous had, uit door tot eensluidende en waterdichte
onderlinge afspraken te komen. Onze fantasie werkte op volle toeren, waardoor we weer hongerig werden. Een uitgebreid koud buffet met diverse salades en pikante
kaas konden we ons gezien onze snode plannen op voorhand wel permitteren. Om
23.30 uur keerden we via een andere route, zonder kaart en op puur
oriëntatievermogen van de bijrijder, terug naar de camping. De wijn had ons
gesmaakt, maar tevens soezerig gemaakt. 
