Bergen

BERGEN

We besluiten er een wandeldag van te maken. We rijden naar Drei Annen Höhne, waar een echt ontvangsthuis voor wandelaars zoals ons is gebouwd. Er is dan ook een ruime parkeerplaats naast de spoorbaan. Ja inderdaad, er gaat ook een stoomtreintje helemaal omhoog naar de Brocken! Op onze wandelschoenen lopen we de bergen in. Aanvankelijk is de wandelroute nogal vlak, maar allengs begint hij te stijgen. Om elf uur moeten we al de eerste rustpauze inlassen, vooral om Jos op adem te laten komen. Dat is in de buurt van de Trudelklippen. Vele andere klippen zullen nog volgen: de Otto-Klippen, de Bären-Klippen en de Leisten-Klippen. We bereiken de top van de Brocken niet (dat was ook niet de bedoeling), maar desondanks hebben we een weidss uitzicht van wel 20 kilometer ver over de omgeving (enerzijds de bergen, anderzijds het begin van de Duitse laagvlakte, ofwel Tiefebene). Boven is de begroeiing karig, het lijkt er meer op heide. Karakteristiek zijn er de vele boomstronken zonder bast die in grillige vormen tussen de struiken en het gras liggen.

Door de bedding van een drooggevallen beek en langs een skihelling dalen we snel af. Onderweg komen we veel andere wandelaars tegen, onder andere twee Limburgse families met jeugd. Op de parkeerplaats aangekomen worden we verrast door een Kuki, een mobiele veldkeuken waar we uit grote gamellen rijkelijk met worst en spek gevulde erwtensoep kunnen krijgen, echt iets voor Jos dus, een spekkie voor zijn bekkie. Clim houdt het weer eens bescheiden bij 'Bratwurst mit Brot'. We bezoeken nog een half uurtje het Visitor Center (waarom in het Engels?) dat heel educatief van opzet is. We nemen er allerlei aardig infomateriaal mee.

BERGEN EN KLIPPEN IN DE HARZ

Om half vier zijn we terug in de stad Wernigerode. Het beoogde kerkbezoek / -bezichtiging gaat niet door, het geval is gesloten. Open is wel het Harzer Museum, waar we een uurtje doorbrengen om met name veel over de plaatselijke mijnbouw te weten te komen. Er staan complete modellen van mijngangen en werktuigen tentoongesteld. Kaffee und Kuchen in een soort serre in een dure tent, het Gotische Haus, tevens hotel van klasse.

Eten doen we die avond bij de ‘Alten Fritz’, het is verder ok, maar niets aparts. Pilsjes volgen in een historische kroeg, heel stijlvol. Ik meen dat dit etablissement Kretschmer’s Haus geheten was. In het hotel bekijken we een soort Heimatfilm op de televisie: nostalgie uit DDR - tijd, eigenlijk best wel aardig om te zien. Morgen vertrekken we, dus Clim maakt zijn voorraad Warsteiner Bier op.