GEROLSTEIN

     Ga direct naar de FOTOPAGINA!   /   MEER INFO GEROLSTEIN

Vanaf Gerolstein het Kyll-dal in

Het ritje naar ons eerste pleisterplaats het gehucht Birresborn kost ons iets meer dan een half uur. Vlak voor Gerolstein buigen we naar het zuiden af, het dal van het snelstromende riviertje de Kyll in. Ons hotel Zur Krone hoeven we niet te zoeken, want het ligt pal tegenover de kerk in het midden van de Ortschaft. We melden ons aan als “die zwei Gebrüder aus Holland die mit Internet gebucht haben”. We worden vlakbij ondergebracht in een Gästehaus met vier kamers. We kunnen pal naast ons hotel parkeren. Alles is er prima in orde. We gaan direct het dorp in om Kaffee mit Kuchen in een bakkerij te gebruiken. Tevens slaan we er een voorraad Bierdosen voor ‘s avonds en een fles Doppelkorn voor noodgevallen in.

Rokerige kroeg

Het avondmaal gebruiken we in het hotel dat een goed restaurant heeft. Het wordt biefstuk met een ruime ‘saladbar’ ofwel Saladebuffet. Er zijn meer Nederlanders te gast, zij komen hier vooral om te vissen op forel. Op de tv is de film Amistad van Steven Spielberg, die kijken we helemaal af. We vinden hem ietwat teleurstellend. We nemen na de film nog een afzakkertje in Gaststätte 'Zur Stern' naast het hotel. Het blijkt een heuse, rokerige kroeg te zijn waar de overwegend jeugdige klanten ons stilzwijgend aanstaren als we binnenkomen. We voelen er ons niet echt op ons gemak, hoewel de punkachtige bardame ons netjes bedient. Clim laat zich de Bitburger goed smaken; die heeft hij wel verdiend na een winterse rit van bijna tweehonderd kilometer, vindt hij. Jos kan hem geen ongelijk geven.

MEER INFO KYLLBURG

Wandelen naar de Dachsberg

‘s Morgens genieten we van een copieus ontbijt na optimaal van de genereuze sanitaire voorzieningen gebruik te hebben gemaakt. We kopen broodjes en fris voor onderweg in, waarna we tegen elf uur op pad gaan naar de Dachsberg. In het begin van onze gemakkelijke Wanderung komen we langs kasten van huizen, toebehorend aan doorsnee burgers. Wat is Duitsland toch welvarend geworden.
Door een gemengd bos bereiken we de Eishöhlen. Deze zijn door mensen uitgekapt in een beboste helling met als doel het verwerven van molenstenen. Clim heeft zijn zaklamp vergeten, dus we wagen ons maar niet in het aardedonkere binnenste van de holen.
Over een hoogvlakte lopen we door naar Adam en Eva, twee dikke, 20 meter hoge dennenbomen van 200 jaar oud. Nogal tegenvallend. Jos heeft op een bankje zijn handschoenen laten liggen, gelukkig is het ‘s middags niet meer zo kil. Door donkere, onheilspellende dennenbossen lopen we om de Dachsberg heen, waar we ergens een afslag missen. Tot onze verbazing komen we weer bij Adam en Eva uit. We besluiten rechtstreeks naar het dorp terug te keren. Veel beekjes ontspringen hier, die komen allemaal in de Kyll uit. Aan dit riviertje en bij het onaanzienlijke stationnetje verblijven we even, voor we naar het hotel terugkeren. We springen in het Kaatje en rijden naar Gerolstein, dat tien kilometer verderop ligt.

Gerolstein ’s Auberg

Na wat rondgereden te hebben parkeren we het Kaatje onder aan de berg waaraan Gerolstein ligt. We denken boven een ruïne te gaan bezichtigen, maar als we aankomen blijken het slechts kalksteenrotsen te zijn in de vorm van een kasteeltje. We wandelen even door het centrum; het is laat op de zaterdagmiddag en alles is min of meer uitgestorven. Na Kaffee en Kuchen geconsumeerd te hebben rijden we op ons gemak terug naar ons hotel in Birresborn. ‘s Avonds wordt er uitgebreid getafeld in het restaurant. Deze keer nemen we een afzakkertje in de tapperij  van het hotel zelf. Op de tv zijn veel speelfilms, waarvan we enkele deels bekijken, onder meer Het Huis met de Geesten (Isabel Allende), de Cotton Club en Evil Power (naar een thriller van David Balducci).
 

Een witte Pasen

We worden wakker door het gebeier van klokken. Als we een blik naar buiten werpen zijn we compleet verrast: alles is wit! Voor het eerst maken we een Paasdag mee met sneeuw. Ons Kaatje is bedekt met een 5 centimeter dikke laag. Clim krijgt floep om te rijden, maar gelukkig zijn de wegen goed begaanbaar gebleven. Het blijft desondanks uitkijken geblazen. Clim rekent DM 350 af bij de receptie. Daarvoor hebben we twee overnachtingen en twee uitgebreide ontbijten en avonddiners genoten. Eigenlijk is dit geen prijs. Tevreden gaan we op weg naar het zuiden, maar eerst pinnen we allebei voor een bedrag van DM 400 bij de Volksbank. Op het pleintje staan plaatselijke inwoners te verkleumen bij de Musikverein onder een tentdoek. Kinderen maken voorzichtig een dansje in de rondte. Het Paasfeest lijkt ons hier niet echt goed op gang te komen.

Op naar het Bitburg van het bier!

Door het dal van de Kyll koersen we zuidwaarts. Zoals gezegd, de wegen zijn sneeuwvrij, maar onderweg begint het soms te hagelen, waardoor toch nog extra voorzichtigheid geboden moet worden. Even voor Kyllburg slaan we rechtsaf een pas omhoog. Door besneeuwde dennenbossen raken we op een plateau, vanwaar we de afslag naar Bitburg nemen. Voor deze bierstad rijden we eerst naar de gelijknamige Stausee, een stuwmeer van ongeveer een vierkante kilometer groot. Er is eigenlijk niets te zien; bovendien begint het weer te hagelen.
Ook in het stadje zelf is weinig te bekijken of te beleven. De hoogmis gaat net uit, het is zo rond het middaguur. Aan de rand van de moderne binnenstad (de Amerikanen hebben van de oude Altstadt tijdens de Battle of the Bulge weinig heel gelaten…) nemen we in een lege Gasthof Kaffee mit Kuchen, Clim’s favoriet. Als we de stad uitrijden komen we langs de bekende bierbrouwerij. We krijgen prima wegen richting Trier, het zijn meer een soort niet-officiële Autobahnen waar al behoorlijk hard op gescheurd wordt. Veel vroeger dan gepland komen we aan bij ons gereserveerde hotel de Kockelsberg, dat even buiten de stad op een hoge heuvelrug is gelegen.