|
 Ga direct naar de FOTOPAGINA!
/ MEER INFO AHRTAL
Een ommuurd stadje
Tot onze verrassing is het hele stadje Ahrweiler omgeven door een oude
17de-eeuwse muur. We parkeren vlakbij een van de nog resterende stadspoorten. We
blijven anderhalf uur in dit voormalige vestingstadje. We bekijken de synagoge,
het stadsmuseum, de markt die bijzonder goed is opgeknapt met al zijn statige
herenhuizen in vakwerkstijl, een watermolen. We gaan alleen een café binnen om
er te schuilen voor de zoveelste hagelbui. Voor we definitief ons hotel in
Mayschoss gaan opzoeken zorgen we in een supermarkt voor voldoende gerstenat.
Voor we langs de Ahr omhoog rijden willen we nog een groot klooster aan de rand
van de stad bekijken, maar we komen er niet in, dat wil zeggen: we kunnen de
ingang niet vinden.
 Alweer verdwaald! In Mayschoss niemand thuis…
Vandaag gaat het niet goed met het oriëntatievermogen van Jos, want opnieuw
gaan we de mist in. We kunnen Mayschoss niet vinden, op de richtingborden staat
nergens iets dergelijks aangegeven. We rijden de Ebene op, waar Clim aan een
heer in ene nietig dorpje de weg vraagt. Hij stuurt ons weer terug het dal in.
En ja hoor, in een volgende bocht verschijnt ons dorp met het door Clim
uitgekozen Hotel Jägerstübchen.
Als we bij het hotel aanbellen wordt er niet geopend. Alles ziet er stil en
vredig uit, blijkbaar is er echt niemand thuis en dat voor een hotel! Het is
donderdag en ze schijnen er dan Ruhetag te hebben. We drinken daarom maar koffie
bij het nogal dure Lochmühle - Hotel. Om half zes proberen we het nog eens. Nu is
er een oude man ter plekke die ons probleemloos de kamersleutel overhandigt. We
vinden het maar raar, deze gang van zaken. Het is een klein kamertje (de bedden
staan er achter elkaar!), maar wel heel schoon. We hebben bovendien uitzicht op
de meanderende Ahr die vlak achter ons hotel stroomt. Het restaurant van het
hotel is gesloten, dus eten we verderop in het dorp in een ander hotel. Gewoon
genieten van de burgerlijke Duitse keuken. Er zitten nog meer Hollanders
trouwens. We besluiten de dag met een korte avondwandeling, waarna we de rest
van de avond naar het voetballen op de televisie kijken.
Nu eens geen ontbijtbuffet
Het is het enige hotel waar we een gewoon ontbijt voorgeschoteld krijgen. We
worden er bediend door de ietwat nurkse oude man van de vorige dag. We kunnen
desgewenst wel broodjes en koffie bijbestellen . Het toeristenseizoen is hier
duidelijk nog niet geopend. Van het restaurant zien we in die twee dagen niemand
gebruik maken. Mayschoss is eigenlijk een onaanzienlijk dorpje aan de linkeroever van de Ahr.
Het wordt omringd door wijnbergen die een goede rode wijn opleveren. De
plaatselijke Winzerverein (een coöperatie van wijnboeren) is de oudste van heel
Duitsland. De wijnkelders zijn er te bezichtigen, maar ze zijn niet geopend. Ook
kun je overal wijn proeven in deze omgeving.
De ruïne Saffenburg
Ten zuiden van het dorp verheft zich de ruïne van de Saffenburg; de
oorspronkelijke burcht dateert van 1074. In de achttiende eeuw werd hij
verwoest. Ons hotel bevindt zich aan de voet van de zogenaamde Guckley, een
basaltrots die de Ahr dwingt een grote omweg te maken. Altenahr, de grotere
broer van Mayschoss, ligt vijf kilometer verder stroomopwaarts.
Om een uur of tien vertrekken we uit het hotel voor een hele dag wandelen in de
omgeving. We kiezen voor een route die grotendeels langs de Ahr loopt. Jos heeft
niet al te veel zin om bergen te gaan beklimmen (nou ja, steile hellingen op te
gaan).
Over de grote verkeersweg komen we via het dorpje Reijmershoven aan in
Altenahr. Daar beklimmen we allereerst de Areburg, waarop een ruïne ligt van een
kasteel dat, alweer, door de Fransen in de achttiende eeuw is opgeblazen. We
drinken koffie in het vrijwel verlaten restaurant dat op 113 meter hoogte boven
het stadje ligt. Hagel en regen wordt afgewisseld door zonnige perioden.
Het stadje zelf heeft momenteel weinig te bieden. Over een maand zullen evenwel
de toeristenbussen uit met name het Ruhr-gebied af en aan rijden. We gaan met de
kabelbaan, eigenlijk meer een stoeltjeslift, naar een uitzichtpunt op 330 meter
hoogte gelegen. Als we terugwillen hebben we geen kaartje meer en krijgen we het
aan de stok met een Turkse controleur. We hebben betaald voor zowel Berg– als
Talfahrt, dus willen we ook gratis terug. Hij belt op naar de kassa beneden,
waardoor alles weer in het reine komt. |
 |
Overal ontluikt het voorjaar
We lopen verder het dal in, via een bruggetje dat naast het spoor ligt. We slaan
aan de oever van de Ahr een reiger gade die net een vis weet te verschalken . Op
de terugweg worden we overvallen door een fikse hagelbui, die we schuilend bij
een garage afwachten. We eten een broodje met Bockwurst aan een Schnellimbiss
(waar een roodborstje zich aan frites tegoed doet) en vervolgen onze route via
de Ahr terug naar het hotel. Het onstuimige riviertje maakt een grote bocht
rondom een rots. De Wiesen staan in lentebloei en zijn soms helemaal bedekt met
paardenbloemen. We lopen achter ons hotel om naar de Bahnhof van Mayschoss waar
onze wandeling eindigt. Naars schatting hebben we vandaag in totaal 16 kilometer
afgelegd, wel grotendeels op vlak terrein.
Afrekenen, tanken en ...'en route'!
Clim rekent bij de norse baas DM 204 af; hij heeft ons het laagste tarief in
rekening gebracht. In Altenahr tanken we, waarna we binnen vijftien kilometer al
op een Autobahn terecht komen. We zijn gedwongen een colonne zwaar transport
voorbij te rijden met een snelheid van meer dan 140 km per uur. Als Clim het
gaspedaal nog dieper intrapt (dat moet hier wel, anders ben je een vreemde eend
in de bijt en belemmer je het voortrazende personenverkeer) bereikt het Ka’tje
een topsnelheid van 155 km p/u, een prestatie waartoe we hem aanvankelijk niet
toe in staat achtten. We vreten kilometers, zodat we al snel de ons bekende
plaats Erkelenz in zicht krijgen. Daar ontladen we onze spanningen met een
welkom sigaretje op een parkeerplaats. Via Heinsberg bereiken we tenslotte de
grens bij Karken - Posterholt. Even na twaalf uur op zaterdagmiddag zijn we thuis.
De terugreis heeft ons nauwelijks anderhalf uur gekost. Nog vóór 12.30 uur zijn we
(vergeefs) bij het postkantoor om een pakje af te halen. Daarna doen we inkopen
bij de EDAH op de Donderberg.
   |
