•   LUDWIGSLUST
   
•   SCHWERIN

Plaats en naam / soort / bezocht in...

LUDWIGSLUST

PALEIS / 2005

Ludwigslust behoorde aanvankelijk tot de goederen van het geslacht Klenow, dat het in 1616 aan de hertogen van Mecklenburg verkocht. Naar Christiaan Lodewijk II van Mecklenburg - Schwerin, die er graag verbleef, kreeg de stad de naam Ludwigslust. Onder zijn zoon en opvolger Frederik II werd de plaats in 1765 residentie van de hertogen, later groothertogen, van Mecklenburg - Schwerin. Groothertog Paul Frederik verplaatste de residentie midden 19e eeuw echter opnieuw naar Schwerin, waardoor de ontwikkeling van het voorheen florerende Ludwigslust enigszins stagneerde.

In de provincie in Mecklenburg word je verrast door een laatbarok ensemble, bestaande uit kasteel en stad. Voor alle bouwplannen was de hofbouwmeester Johann Joachim Busch uit Schwerin verantwoordelijk, die eigenlijk beeldhouwer was maar zich als geniale architect ontpopte. Het langgerekte bouwwerk is een mengeling van late barok en classicisme. Het oorspronkelijk bakstenen gebouw werd ‘verfranst’ en met lichte zandsteen uit Pirna bekleed. In het interieur wordt hoofse pracht tentoongespreid, die door een coloriet in goud en lichtgrijs exquise elegantie ademt.

Na de pracht van Schwerin's slot vormt Ludwigslust (1765) een echte afknapper. We komen binnen door een verwaarloosde achteringang. Het restaurant en de boekhandel zijn opgeknapt en zien er netjes uit. Nog twee of drie andere kamers, respectievelijk zalen mogen er ook zijn, maar zijn in onze (misschien ietwat verwende) ogen niet zo bijzonder waardevol. Het stikt er van de suppoosten die er lusteloos rondhangen en onderling praatjes houden, een overblijfsel uit de DDR - tijd nemen we aan (toen mocht immers niemand werkloos zijn). De muren zijn er kaal, het stucwerk brokkelt af en overal ontwaren we vochtplekken.

De zogenaamde Goldener Saal is niet open, net zoals zoveel andere zalen. Doch in dit kasteel bedriegt sommigen de schone schijn, want veel ornamenten en beelden zijn gemaakt van Ludwigsluster karton, een soort papier-maché dat net echt lijkt. Zo kun je natuurlijk ook de kosten drukken. Gelukkig heeft men ook hier restauratiewerkzaamheden ter hand genomen. Het slotpark (met zijn stenen bruggen over kanaaltjes, kunstmatige klassieke ruïnes, 24 watervalletjes, nagemaakte beelden en mausoleum) bezoeken we gezien het sombere weer niet.

SCHWERIN

PALEIS MECKLENBURG / 2005

De geschiedenis van Schwerin begon in de 8e eeuw, toen op de plaats van het huidige kasteel 'Zuarin', de hoofdburcht van de Slavische Obodrieten stond. Tijdens hun veldtocht tegen de Slavische gebieden veroverden de heerscharen van de Saksische hertog Heinrich der Löwe in 1160 deze burcht. De hertog stichtte op de plaats van 'Zuarin' de Duitse nederzetting Schwerin, die zich snel tot een geestelijk en wereldlijk centrum voor Noord-Duitsland ontwikkelde.

De waterrijke omgeving, in het begin een voordeel bij de verdediging, belemmerde later de stadsuitbreiding; zo werd Schwerin sinds de 13e eeuw economisch door kuststeden als Rostock en Wismar overvleugeld. Branden in de 16e en de 17e eeuw vernielden de vakwerkarchitectuur van Schwerin bijna volledig en in de 18e eeuw nam Ludwigslust de taak als residentiestad over.

Het slot van de hoofdstad van Mecklenburg ligt volledig op een eilandje en wordt vaak het "Neuschwannstein des Nordens" genoemd. Voor de brug met beelden van paarden menners bevindt zich een groot plein, waaraan attracties zoals het theater en het Museum liggen. Beide hebben we bezocht.

Das Schloss is nog niet zo oud, pas in de negentiende eeuw kreeg het zijn huidige vorm. Het werd ontworpen met het Franse Chambord aan de Loire als voorbeeld. En inderdaad, het heeft er heel veel weg van. Toch is het nu al oud genoeg om te worden gerestaureerd, met als gevolg dat we niet overal toegelaten worden. Hierdoor missen we onder andere de mooi gedecoreerde kapel van Batista Parra (1560). Voor we de zaak gaan bezichtigen bestellen we koffie met gebak in het chique restaurant.

Het is er niet erg druk (misschien wel meer suppoosten dan bezoekers), zodat we alles op ons gemak kunnen bekijken. We zijn echt onder de indruk van de pracht en praal van de diverse zalen, zoals de Speisesaal. de Thronsaal. de Rote Audienz , maar ook de Ahnengalerie. De schilderijen en portretten zeggen ons niet zo veel (we vinden het maar inteeltkoppen), maar wel het stucwerk en de prachtige lambriseringen, plafonds en vloeren doen ons smullen. Alles is weer prima in oorspronkelijke staat hersteld.