Betreft: uitvoerige beschrijving van diefstal van een schoudertas met inhoud

Donderdag 30 juli 1987:

Na een vermoeiende busreis uit het noorden van Portugal kwamen ondergetekenden om 7 uur in de namiddag aan in Lissabon. Op het station Sao Apollonia aldaar reserveerden zij twee 1e klas plaatsen in de Lusitania ‑ Express die dezelfde avond nog om 21.00 uur naar Madrid vertrok. Toen zij om 20.30 uur hun intrek namen in hun coupé, bleek dat hun gereserveerde plaatsen aan de kant van het gangpad lagen. Bovendien waren alle andere plaatsen reeds bezet, waardoor er nog maar weinig bagageruimte beschikbaar was. Hun beide reistassen pasten nog net op het bovenste bagagerek, maar hun schoudertas, die zij samen gebruikten, kon alleen nog maar geplaatst worden op het veel kleinere en lager bevestigde benedenrekje.

Vrijdag 31 juli 1987:

Even na middernacht maakten de inzittenden van de coupé aanstalten om van hun (betrekkelijke) nachtrust te gaan genieten. Ook wij installeerden ons voor de nacht; uit voorzorg droegen wij waardevolle, documenten (paspoort, cheques e.d.) en geld op ons lichaam. De schoudertas bleef op het benedenrekje staan, er was immers nergens anders plaats voor. Rond 01.00 uur lagen ook wij onder zeil. Het werd een rusteloze nacht. Niet alleen Portugese conducteurs liepen in en uit, maar ook douaniers droegen hun steentje bij. Het was daarom ook verboden om de schuifdeuren van het compartiment af te sluiten: de betreffende functionarissen moeten hun werk ongestoord kunnen uitvoeren.

Schoudertas verdwenen

In Spanje aangekomen ging een en ander in omgekeerde volgorde in zijn werk; eerst verschenen de douaniers, daarna de ijverige conducteurs. Soms werden de deuren ook wel eens geopend door verdwaalde passagiers of slaapdronken reizigers uit aangrenzende coupés. Hoe vaak dit gebeurde weten we niet, want in een diepe slaap gedompeld ben je je niet van zo je omgeving bewust. Hoe dan ook, toen de trein om 08.00 uur Madrid naderde ontwaakten wij. Een tweetal medepassagiers bleek tussen 06.00 en 08.00 uur al in andere Spaanse plaatsjes te zijn uitgestapt, maar daar hadden wij niets van meegekregen. Wij ontdekten al spoedig het verdwijnen van de schoudertas. We gingen op onderzoek uit, maar vonden niets. We ondervroegen de twee overgebleven medepassagiers, twee Madrileense jongedames, maar die hadden ook geslapen en niets gemerkt van lieden die kwaaie bedoelingen hadden. Ook de conducteur die we tenslotte aanschoten kon ons niet helpen.

Aangifte doen

Om 09.00 uur kwamen aan op station Madrid ‑ Zuid, genaamd Atocha. Een gang naar het bureau "gevonden voorwerpen" was vergeefs. Gelukkig was in het station wel een post van de gemeentepolitie gevestigd, zodat we zonder noemenswaardig tijdverlies aangifte konden doen van de diefstal van onze schoudertas. De politieagenten door wie we werden ontvangen toonden zich over ons verhaal allerminst verbaasd. Naar hun zeggen opereerden veel zakkenrollers en andere vagebonden op het traject Lissabon - Madrid v.v., met name 's nachts. Het opstellen van de verklaring van aangifte had door wederzijdse taalproblemen nog wel wat voeten in aarde, maar uiteindelijk kwamen de mannen van Hermandad er met behulp van een formulier - dat in 4 verschillende talen gesteld was - toch nog uit. Om 10.00 uur konden we onze reis voortzetten, een schoudertas lichter, een ervaring rijker.

Naar waarheid opgesteld,  

Roermond, 08 september 1987