CRASH IN DE ARDENNEN
(De verteller is Jos.)
Met scooter op vakantie
Zomer 1969. We hadden nog geen echte reisplannen toen Jacques de B., een vriend van ons, voorstelde om met zijn zware Heinkel - motor voor een weekje of zo naar Normandië (of waren het de Kanaal - eilanden?) te rijden. Ik had daar wel oren naar en enkele dagen later waren we op weg. We maakten een tussenstop in het recreatieoord (hotel - camping) Grand Bru, ergens in de Ardennen. Jacques werkte daar al jaren tijdens vakanties en vrije dagen als manusje-van-alles. We overnachtten er in een tent op de camping.
Dorpsfeest in IzierHoe we de volgende dag doorbrachten is me ontschoten, maar 's avonds was er in ieder geval feest in een gehucht in de buurt, Izier genaamd. In een grote tent had de plaatselijke duivenmelkers vereniging samen met de fanclub van Eddie Merckx een dorpsbal georganiseerd, waar ook vreemdelingen als wij welkom waren. We wilden best wel eens een Waalse jongedame aan de haak slaan, maar dat lukte niet zo goed in die besloten gemeenschap. Bovendien schoot ons school - Frans toen nog te kort om een dergelijke operatie tot een goed einde te brengen. Enfin, de Stella Artois smaakte in ieder geval weer best en aan bier hadden die Belgen gelukkig geen gebrek. Tegen twee uur hielden we het voor gezien en stapten we enigszins beneveld (maar niet dronken) op de scooter. |
|
Crash na missen van bocht
Het was een heldere nacht, lekker koel en met veel sterren aan de hemel. Hier en daar hingen nevelslierten in de dalen. Ik vond dat Jacques iets te hard reed en zei hem dat ook. Dat ontlokte aan hem een minachtend lachje. "Ik ken deze omgeving als mijn eigen broekzak!", riep hij naar achteren. Vaardig loodste hij de zware Heinkel tussen de venijnige heuvels door. Of het nu door de drank of door overmoed kwam zullen we nooit weten, maar een van die talloze bochten had hij te laat in de gaten. Hij reageerde in mijn ogen veel te traag, zodat we van de weg afraakten en als het ware gelanceerd werden over een greppel heen. We boorden ons dwars door een dicht elzenbosje heen en kwamen neer in een koeienweide op de achtergelegen helling. Na die gillende remmen, de crash van de scooter en het gevloek van Jacques was het ineens doodstil geworden.
Bijna helemaal ongedeerd
Ik bleef enkele seconden liggen en bewoog mijn ledematen. Gelukkig had ik niets gebroken, hoewel ik overal pijn voelde. Mijn kleren waren hier en daar verscheurd, mijn bril was ik kwijt. Ik was bovendien met mijn handen in een koeienvla terecht gekomen. Even later hoorde ik Jacques angstig roepen: "Jos, waar ben je?" (Of was het: "Leef je nog?"). Hijzelf lag nog ergens in de buurt van zijn scooter. Ook hij had allerlei verwondingen opgelopen, maar die waren evenmin van ernstige aard. De scooter lieten we achter, die zat van voren helemaal in elkaar. De camping bleek gelukkig niet ver meer en in een uitgelaten stemming (het had natuurlijk allemaal veel erger kunnen zijn...) zochten we onze tent op.
Vakantie afgebroken, niet naar NormandiëDe volgende dag hadden we allebei moeite met opstaan. We voelden ons geradbraakt, overal op ons lichaam zaten schrammen, schaafwonden en blauwe plekken. Ik voelde me behoorlijk gehandicapt zonder bril (ik had toen al -7 in de glazen), dus wilde ik zo snel mogelijk terug naar de plek des onheils. Daar vond ik tot mijn grote opluchting mijn bril terug. Vol ongeloof staarde ik naar het gat dat ik in het dichtbegroeide bosje had geslagen. Tjonge, daar waren we goed van af gekomen. Nader onderzoek leerde ons dat de remmen het hadden begeven. Jacques had ze pas nieuw gemonteerd, maar blijkbaar liepen ze aan waardoor de remvoering verbrand was. Op het moment suprême bleek ons dat fataal geweest te zijn. |
|
Enkele dagen bleven we op de camping onze wonden likken, waarna we welgemoed liftend de reis voortzetten. Ons doel was nu de Kanaaleilanden. We troffen het niet met het weer, de regen viel gestaag met bakken uit de hemel. Onderweg vernamen we dat het op de Kanaaleilanden hels stormde, ja, er zouden zelfs doden te betreuren zijn. We waren al tot Sedan in Noord - Frankrijk gevorderd toen we het toch niet meer verder zagen zitten en we we doorweekt op de trein terug naar huis stapten.
Ik heb nog maanden last gehad van mijn knie en mijn gekwetste schouder. Voor Jacques was er weer werk aan de winkel: de scooter moest immers weer helemaal opgelapt worden!
|
