"Inferno in China"
CHINEES INFERNO
Inleiding
Jos en Clim zijn op reis in China in 1994. We hebben geboekt bij een plaatselijke busonderneming in de zuidwestelijke provincie Yunnan. We zijn op weg van de hoofdstad Kunming (met het Stenen Woud) naar het fraaie plaatsje Dali aan het Erhai - meer. Om daar te komen moeten we enkele bergpassen over. Er is slechts één doorgaande weg die vaak geblokkeerd wordt door ongelukken of aardverschuivingen, wat uren oponthoud kan opleveren. Maar deze keer was het iets anders waarmee we werden geconfronteerd...
Clim: bonje met de chauffeur
Voor dag en dauw op, om half zeven op het halfronde busstation van Kunming. In het gewoel wordt Jorrit's rugzak gestolen, inclusief de videocamera. Clim maakt zich verdienstelijk en staat boven op de bus de zware bagagestukken op te hijsen. Hij wordt door een bazige Chinees afgesnauwd en gecommandeerd, wat hij niet pikt. Hij baart opzien door op zijn beurt de blaaskaak uit te kafferen, want het blijkt de chauffeur te zijn. Deze vraagt extra yuan voor tolgeld, dat scheelt volgens hem twee uur in tijd. Iedereen betaalt. Na een saaie hoogvlakte belanden we in glooiende bergen. Diep in de valleien glinsteren de rijstvelden (hier dus letterlijk "rijstkommen"), boven de 3.000 meter wil alleen nog maar groente groeien. We zitten hutje op mutje. Regelmatig moeten we omrijden of langs stenen en rotsblokken laveren wegens aardverschuivingen. We passeren drie bergpassen.
Uitbraak van paniek: bijna-ramp |
|
Tegen de middag zijn de wegen veel smaller geworden. In een dorp in een dal lopen we vast, een letterlijke opstopping vanwege wegwerkzaamheden. Twintig meter voor ons staat een truck, waarvan plotseling de motor vlamvat. Hee, leuke afwisseling vinden we, totdat iemand van ons gezelschap merkt dat het gaat om een tankauto met benzine. Men voelt de explosie al aankomen; in paniek vlucht iedereen de bus uit. De westerlingen nemen de reguliere uitgang (proppen en dringen geblazen dus met onze logge en grote lijven), terwijl de veel kleinere Chinezen zich door de openstaande ramen in veiligheid brengen door de hellingen op te vluchten. Jos kan zijn schoenen niet meer vinden en treuzelt zo lang dat hij als laatste achterblijft, samen met een van plezier kraaiende kleuter (die vindt dat tumult maar wat spannend), een op de achterbank door zijn moeder verlaten krijsende zuigeling en een mekkerende geit. Vooraan blijkt een kreupele man zich onder een bank te hebben verscholen.Het inferno gaat echter niet door; een moedige Chinees weet met dekens en jassen met gevaar voor eigen leven het vuur te blussen. De ramp wordt afgewend. De spanning en angst ontladen zich in een pittige scheldpartij tussen de autochtonen (de wegwerkers met hun teertonnen) en de raszuivere Han - Chinezen (de chauffeurs). (Zie foto hieronder) Het wordt een soort rituele dans van kemphanen. Om beurten stappen ze op elkaar af om elkaar de grofste verwijten en beledigingen naar het hoofd te slingeren. (Meestal gaan die over hun wederzijdse moeder...) Hoewel ze uiterst agressief overkomen, raken ze elkaar met geen vinger aan. Wij westerlingen zijn hevig geïnteresseerd en staan met de camera's in de aanslag, want als het op matten aankomt willen we niets missen. De opgewonden Chinezen weten zich echter te beheersen en zoeken hun veilige plekje bij de teerton of achter het stuur weer op. Als de karavaan onverwacht toch verder kan, loopt alles met een sisser af.
|
|
Stukje historie: Bai-koninkrijk
Tot Dali volgt een schitterend landschap dat wordt bewoond door het Bai-volk, een grote minderheid van enkele miljoenen. In de middeleeuwen bestond er een machtig Bai koninkrijk, dat echter in de dertiende eeuw werd weggevaagd door de Mongoolse horden van de Kublai Khan, die op weg waren om in Burma de duizenden Boeddhistische tempels van Pagan te vernietigen. Nooit heeft het zich daarvan kunnen herstellen. Dali is de voormalige hoofdstad en de stad is dan ook ommuurd en versterkt.
Hotel Number One
|
Om half acht 's avonds komen we in Nieuw-Dali, de stad Xiguan, aan. We hebben geen minuut tijdwinst geboekt en Clim eist dan ook op hoge toon zijn extra yuan van de grootgebekte chauffeur terug. Hij vangt bot. Natuurlijk. We huren een busje om in het oude stadje te komen. We worden in het beste hotel (Number One) ingekwartierd. (Het enige andere goede hotel heet veelzeggend Number Two...) We vinden een eigen eettentje, het Woodland Restaurant, waar we hoog gewaardeerde gasten worden. De groep habitueert het Tibet Café, een hippieachtig etablissement waar de backpackers samendrommen. Tot onze verrassing ontpopt het stadje zich als zeer toeristisch met honderden stalletjes, kraampjes en souvenir winkeltjes. We slaan lauw bier in. Morgen slapen we uit. |
|
|