GUATEMALA: BRUG OPGEBLAZEN

INLEIDING

In 1995 hebben we voor de Maya - route gekozen. Deze route voert door de landen Mexico (met name het zuiden in de provincies Chiapas en het grote en droge schiereiland Yucatán), Guatemala en Belize. Het is hierbij mogelijk om alle monumenten (voornamelijk ruïnesteden in het oerwoud) van de grootse Maya - cultuur te bezoeken. We reizen er met een klein gezelschap in een busje rond. We zijn drie weken onderweg en de tocht bevalt ons tot nu toe erg goed. Inmiddels zijn we in het Peten - oerwoud van Guatemala beland. Daar gaan we de magistrale restanten van de stad Tikal nader bekijken. We vertrekken vanuit een goor stadje aan de oostkust, Rio Barrios geheten.

Een ontwrichte brug: oorlogs- of natuurgeweld?

Er zijn complicaties bij vertrek. Onze chauffeur Alex zou hier afscheid van ons nemen en door een andere chauffeur worden vervangen. Nu blijkt dat hij toch moet rijden. Later zal blijken waarom. We rijden eerst naar een groot toeristenhotel om eindelijk eens goede koffie te kunnen drinken, eigenlijk moet onze reisbegeleidster Hanny hier zijn voor meer informatie voor de volgende reis. Door een goede wegverbinding schieten we op, de plaatselijke autoriteiten hebben echt hun best gedaan om er een fraai stukje weg van te maken. Ongeveer halverwege komen we bij een brug die óf weggespoeld is door overstromingen na hevige regenval (zogenaamde flash floods), óf opgeblazen door terroristen, c.q. vrijheidsstrijders, revolutionairen. Deze laatsten zijn in deze regio extra actief. We komen er (ook later niet) achter wat nu precies de oorzaak is geweest. Er is geen sprake van dat het busje verder kan, zie de foto hiernaast. We moeten alles uitpakken en laten het busje volkomen leeg achter.

Gammel noodbruggetje van boomstammen

We nemen afscheid van Alex. De nieuwe chauffeur komt uit het noorden en heeft deze barrière met zijn eigen busje niet weten te nemen. Hij staat aan de overkant op ons te wachten. De lokale bevolking heeft met drijfhout en planken een provisorische weg voor alleen voetgangers in elkaar geflanst. Ze zijn erg behulpzaam, maar verwachten er natuurlijk wel een fooitje voor. Heel moeizaam en voetje voor voetje moeten we met onze bagage over een dikke boomstam naar de overkant sjouwen. Jacobo de nieuwe chauffeur steekt gelukkig een handje toe. Het duurt een hele tijd voor we allen aan de andere kant zijn.
De rit die volgt is best avontuurlijk; prachtige oerwoudnatuur met hier en daar grote stukken gerooid, o.a. om een weg voor te bereiden. Enkelen van ons nemen op het dak plaats. Dit gedeelte van het land is in ontwikkeling, niet voor landbouw maar voor extensieve veeteelt. De bodem is te onvruchtbaar voor akkers, hoogstens maïs gedijt er een beetje.

Hotsend en botsend door de jungle

We lunchen in een finca die door een Amerikaan wordt gerund. Hij fokt onder andere paarden op deze "ranch". Ze hebben er plaats zat. In de keuken (frisdrank en bier in de immense Amerikaanse koelkast!) gebeurt weer alles op vertrouwen. Je kunt er nemen wat je hartje begeert, afrekenen volgt later wel. We vinden het een goede regeling dat er een beroep op onze eerlijkheid wordt gedaan. We eten er baconburgers, met vlees van eigen runderen. Aan tafel zit een andere groep Nederlanders, onder meer een Tilburger die Clim uit een binnenstadkroeg tijdens zijn studententijd aldaar schijnt te kennen. Hotsend en botsend gaan we verder. De kindertjes in de schaarse nederzettingen roepen ons "gringo" na.

(Gringo is een scheldwoord dat eigenlijk alleen voor Amerikanen bedoeld is. De Amerikaanse soldaten in hun groene uniformen waren in Latijns Amerika niet erg geliefd. Als zij weer eens arrogant voorbijmarcheerden, riep de bevolking: "Green go!" Die kreet werd verbasterd tot "gringo". Tegenwoordig worden alle blanke buitenlanders zo genoemd.)

Als we tegen zeven uur op een verharde weg belanden en we een airstrip ontwaren, is het stadje Flores niet ver meer. Flores ligt op een eilandje in het Peten-meer en dient als uitvalsbasis naar het wereldbekende Tikal. Ons hotel is goed, maar de bediening maakt wel een ongeïnteresseerde indruk. We eten in de Jungle Bar, nadat we op het terras naast het zwembad een briefing hebben gehad. Biertjes in een volkscafeetje, waar alleen maar locals te zien zijn. Daar houden we van. Bovendien is dat ook nog eens veel goedkoper. We blijven Nederlanders per slot van rekening.


Clim heel nietig voor een woudreus	Uitrusten en genieten

Authentieke Maya - stad

Tikal ligt midden in het Peten - oerwoud, 70 km van Flores, te bereiken via een goed geplaveide weg (een van de betere in Guatemala!). We komen er om half tien in de ochtend aan. We krijgen er een jonge, goed Engels sprekende gids toegewezen, maar toch verkennen we op eigen houtje de site. We beklimmen bijna alle hoge tempels en ook nog eens de acropolis. Het zijn stuk voor stuk imponerende ruïnes en zo te zien verkeren ze nog in uitstekende staat. Halverwege de site breekt een noodweer uit, we schuilen onder een rieten afdak boven een stele; paraplu en regenjassen hebben we vergeten! In de bus laten liggen, stom! Sommige tempels (bijv. Nr. 2, veel tempels hebben hier gewoon een nummer) zijn nog niet helemaal uitgegraven, zodat je ze moet beklimmen via stalen ladders. We genieten van prachtige uitzichten van bovenaf over de bloemkoolachtige jungletop. Het is overal spekglad vanwege de regen en Jos dondert dan ook van een ladder af, nog net kan hij zich aan een liaan vastgrijpen. Hij werd uit evenwicht gebracht door zijn slingerende schoudertas. We slaan de lunch over.

Eindelijk wilde dieren gespot

Voor een tweede keer moeten we schuilen voor de zoveelste tropische bui, nu in een nis van een van de kleinere tempels. Gelukkig huizen er geen slangen. We lopen over echte oerwoudpaadjes en zien af en toe een toekan in de bomen en een tepezuitl (soort knaagdier, zo groot als een bever) over de weg lopen. We maken een praatje met een al ouder Nederlands echtpaar uit het onderwijs, in hun eentje maken ze een rondreis door Guatemala, Honduras en Costa Rica. Knap hoor dat zij dat op hun gevorderde leeftijd toch nog aandurven. Als we om vier uur bij het visitor centre aankomen, zitten de jonge Cats al vrolijk aan het bier. Ze doen vol overgave brulapen na, niet zonder succes moeten we toegeven.