TENT IN DE FIK
INLEIDING
In 1979 ging Jos met een stel jongere vrienden in hun auto naar Frankrijk. Ze zouden er slechts 17 dagen blijven, want de jongeren van het gezelschap zaten allebei in militaire dienst en hadden niet meer vrije dagen op kunnen nemen. Na een voorspoedige reis via Parijs, Normandië, de Loire - vallei en Carcassonne waren we inmiddels aan de Middellandse Zeekust beland. Daar kregen we op een camping last van die eeuwigdurende, lastige mistral.
Dag 10
Vrijdag 13 juli: Barcarés ‑ Perpignan ‑ Port Barcarés (90 km)
Perpignan
We begonnen deze dag met een bezoek aan Frankrijk’s meest zuidelijk gelegen stad Perpignan. Hier snuift men pas echt de Zuid-Europese sfeer op: donkere mensentypes, stiekeme bedelaars, zigeuners, drommen mensen die voor een etalage t.v. kijken, smalle steegjes met vuil plaveisel, bruine natuurkinderen blootsvoets en luidruchtig, hoge gesloten huizen met grauwe muren, massa's loslopende straathonden, burenruzies, bochtige straatjes die op sfeervolle en schaduwrijke pleintjes uitkomen, een met exotische aroma's en benzinedampen bezwangerde grote stadslucht, rumoerig en wanordelijk verkeer, enzovoort. Tijdens onze wandeling waanden we ons in Spanje of Italië. Het eigenlijke centrum is wel mooi, een met groen omzoomde gracht, kleine uitnodigende parkjes en oude patriciërshuizen. Jos S. kocht vlees in een volkse charcuterie waar men geen Frans, maar het aan Latijn verwante Catalaans sprak. De vrouw van de slager was heel mooi; een vurig ogende tzigane die met haar welige vlees wel raad wist.
 |
 |
Sproeinevel van gas
Terug op de camping aten we echte champignonsoep, witte bonen in tomatensaus, côte de porc en yoghurt na. Tijdens het koken voltrok zich echter een waar drama. Vanwege de sterke wind had Jos S. zich met het komfoor in de tent teruggetrokken. De beide anderen verveelden zich; Sjaak lag bij voorbaat al watertandend van het kokende voedsel voor te genieten, terwijl Jos M. achteloos onze gaslamp op een nieuw gastankje aansloot. Terwijl hij de lamp er draaiend op bevestigde, stoof er een sproeiregen van vloeibaar gas door de gesloten tent. In een oogwenk vatte alles met een loeiend geluid vlam. Sjaak bevond zich midden in de brandhaard en baande zich achter de bij de uitgang geposteerde brandstichter Jos M. met geweld een weg naar buiten. Jos S., die het verste van de laaiende vuurtongen verwijderd was en die niets overkomen was, werd in zijn vlucht voor het verzengende inferno door Sjaak met brute kracht de tentwand ingedreven. Jos M. was inmiddels al buiten, met het corpus delicti, de nu goed aangesloten gaslamp met tank, in zijn handen.
Schade valt mee
Buitengekomen dachten we dat alles in lichterlaaie stond, maar het vuur bleek inmiddels gedoofd. Alleen het luchtrooster van de tent was weggeschroeid. Het eten stond nog vrolijk pruttelend op het vuurtje. Terwijl Sjaak met een van pijn verwrongen gezicht zijn wonden stond te likken (hij was deerlijk gehavend, vooral zijn dijbeen zag er uit als rauwe biefstuk!), namen de twee anderen de verdere schade in ogenschouw. Buiten het gesmolten roostergaas bleek er nog een scheur en een ontwrichte tentopening te zijn. De baardharen van Jos M. (of was het Sjaak?) waren aan één kant weggeschroeid. Jos S. had een bloedend scheenbeen opgelopen, toen hij in zijn blinde hindernisloop naar de bevrijdende openlucht tegen een geparkeerde auto opknalde. Provisorisch herstelden we de schade.
Brandend zandOp deze dag waren we op het strand ook al door brand geteisterd en wel zonnebrand. We hielden het er maar een uurtje uit, dit vanwege de harde wind die al onze lichaamsopeningen met het fijne zand toestopte. Zelfs de blote borsten van de badende Françaises weerhielden ons niet van een overhaaste terugkeer naar onze veilige (dachten we toen nog) tent. Overigens was het helemaal niet druk op het strand, ook al waren de campings in de buurt allemaal overvol. De meeste vakantievierders baalden net als ons van die hardnekkige mistral. |
|
Nationale Feestdag
's Avonds gingen we naar de kermis die t.g.v. de Franse Nationale Feestdag de volgende dag (le Quatorze Juillet) in Barcarés gehouden werd. Jos M. liet zich daar weer eens uit bij de schiettenten. Daar waren er zo'n tien van, dus hij kon zijn lol wel op. Verdere attracties bestonden uit vogelpiktentjes, touwtrek - stands, hot dogkraampjes en suikerspinverkoopsters. Om tien uur vond er een vuurwerk plaats. Hoewel de “aaah's en de oooh’s” niet van de lucht waren, vormde dit als een grootse manifestatie aangekondigde schouwspel voor ons weinig kijkgenot. Daar het in de nabij liggende brasseries te druk was en het bier er in onze armoedzaaiers - ogen te duur geprijsd was, reden we naar een rustig cafeetje tien kilometer verderop. Het ding werd door een Belg beheerd en ik dacht dat het er wel gezellig aan toe ging....
Zware nacht
Die nacht sliepen we geen van allen goed. Jos M. had zelfs last van een afgrijselijke nachtmerrie, waarin verkoolde lijken en rode hanen kraaiend de hoofdrol vertolkten. Maar ja, het was dan ook Jos zijn geweten dat knaagde en niet dat van Sjaak of de andere Jos. Sjaak kon overigens niet slapen vanwege de schrijnende pijnen aan zijn talloze wonden, terwijl Jos S. de slaap niet kon vatten vanwege een door al dat zand droog geschuurde keel.
-
Terug naar Spannende Reiservaringen
-
Terug naar Homepage: Reissite Jos en Clim