ONDER SCHOT GEHOUDEN
BELIZE : CAYE CAULKNER
|
|
Met een hoge snelheid van pakweg 40 knopen scheuren we over de azuurblauwe Caribische Zee richting Caye Caulkner, al laverend tussen de talloze onbewoonde koraaleilandjes. Diepzeeduiken tussen de riffen is hier een van de favoriete sportieve bezigheden. Caulkner is een toeristeneiland dat vooral jonge backpackers aantrekt. Je kunt er een 'easy going' leventje leiden. |
Zonnen bij The Cut
Tegen zonsondergang zitten
we biertjes te drinken bij The Cut (een geul die het eiland in tweeën
splitst). De Cats zijn er, Hanny met blote borstjes is van de partij, evenals Mark, Thea en Frenk. Zelfs Luc laat er even zijn gezicht zien, zodat
het gezelschap compleet is. Verder houden zich hier vooral jonge trekkerstypen
bij het piepkleine strandje op. We zijn getuige van een schitterende
zonsondergang. Later eten we bij Martinez, een mulattenfamilie die een
armoedig restaurant drijft waar nauwelijks westerlingen komen. Clim speelt
poppenkast met een beer voor een klein lief meisje. Het wicht heeft echter
meer aandacht voor die baardige blanke dan voor dat grappige beertje.
Tegenover ons Rainbow Hotel ligt een terras op palen, waar we biertjes
drinken. We hebben een eigen hond opgedaan die ons overal trouw volgt. Op de
veranda uitpuffen, het is nog steeds broeierig. Jos gaat aan het
gedistilleerd. 's Nachts herrie voor de tent. Hanny is zo zat als een aap en
wordt door een stel locals (en Nico?) thuisbezorgd.
 |
 |
Jos in reggae - café |
Clim bij de kreeftenkooien |
Reggaemuziek wat de klok slaat
We slapen uit tot half negen (!) We ontbijten op het paalterras, waar ook de Cats nog half verdoofd bij zitten te komen van hun alcoholische uitspattingen. Een machotype probeert ons van alles aan te smeren, het volk hier ziet er nogal onguur uit. We maken er een luilakdag van. Veel wandelen dus, langs de kust, op en af. Rotzooi, willekeurig weggegooid afval alom, jarenlang achterstallig onderhoud. In een reggaecafé met schommels rusten we uit op een etageterras. Dit is pas echt luieren en dat zijn we niet echt gewend, zeker niet op vakantie!
"Ga weg of ik schiet!"
Als we de andere kant van het eiland verkennen worden we bij een kreeftenkwekerij onaangenaam verrast door een wazig rasta figuur met bloeddoorlopen ogen die Clim met een soort riotgun onder schot houdt. We bevinden ons op verboden terrein, volgens hem. Het bordje "No trespassers" hebben we overigens niet gezien; toegegeven, doorgaans letten we daar ook niet zo op. We mijden elke onverwachte beweging om die trillende vinger aan de trekker maar niet in actie te laten komen. Zo weten we ons heelhuids uit de situatie terug te trekken door die bewaker ervan te overtuigen dat we gewone toeristen zijn en geen agenten in burger van de Amerikaanse DEA (Drug Enforcement Agency).
Spoorslags verlaten we dit obscure gedeelte van het eiland. Waarschijnlijk zijn we onbedoeld op het erf van smokkelaars of drug traffickers gestoten. In de plaatselijke kranten is regelmatig sprake van opgerolde drugsbendes die de eilanden als tussenstation op hun route Columbia - Verenigde Staten benutten. Ook "onze" eilanden Aruba, Bonaire en Curaçao schijnen als springplank gebruikt te worden. Natuurlijk houden we weer een siësta; vandaag is het daarvoor een uitgelezen dag!
 |
 |
Snorkelen of terrasje pikken
In de namiddag zitten we langdurig op een terras nabij de aanlegsteigers. De rest van de groep is aan het snorkelen. We gebruiken hier ook het avondeten: pork chops die een zwaarlijvige zwarte vrouw voor ons klaarmaakt. De rest van de avond brengen we in de kroeg tegenover het hotel door, omringd door zwarten die verveeld heen en weer lopen, ogenschijnlijk doelloos. Waarschijnlijk worden hier duistere zaken afgehandeld. Ook zitten we nog een tijdje op de porch, genietend van een zachte bries uit zee.
