AAN DE GROND IN LJUBLJANA
VAKANTIE
1971: LIFTEN DOOR EUROPA
INLEIDING
Jos was juist geslaagd voor zijn “acte van bekwaamheid volledig bevoegd onderwijzer" (Pedagogische Academie Dr. van Gils" in Roermond), terwijl Clim enige weken eerder zijn M.T.S.-studie met goed gevolg had afgesloten. Vervoermiddel: in principe alles zoveel mogelijk liftend. Doel: een reis rondom de Alpen via Duitsland, Oostenrijk, Joegoslavië, Italië, Frankrijk en België terug naar Nederland. Reiskapitaal: Jos ongeveer fl 1.300 (dankzij vakantiewerk bij een expeditiebedrijf - verhuizingen en meubeltransporten - en een restant van zijn studietoelage). Clim ongeveer fl 200.
Opmerkingen:
1. We maakten in die
tijd nog weinig foto's
2. De verteller is Jos.
Bij Elmpt de grens over
‘s Morgens zette Pap ons op weg naar
zijn werk (in de Papierfabriek te Roermond) af in Maasniel op de Elmpterweg.
Daar kregen we een lift van Coentje van de 'Sjmeed oet Neel '. Clim
liet in Maasniel zijn jas liggen, zodat Coen nog een keertje terug moest rijden.
Bij het militaire Engelse kamp Elmpt liften we verder. Om een uur of één waren
we in de buitenwijken van Mönchen Gladbach, waar we de bus namen naar een
uitvalsweg naar het Noorden. We wilden namelijk via het Ruhr - gebied naar
Keulen liften. (Achteraf gezien een beetje dom…) Een Iraniër in een dikke
Mercedes zette ons midden op een Autobahnkreuz bij Hilden (aan de andere kant
van de Rijn) af. Het was toen al ver in de namiddag en we besloten hier onze
nacht door te brengen.
Met het mes op de
keel
In een Biergarten leerden we een of
andere rare snoeshaan van een jaar of veertig kennen. Hij praatte honderd uit
en wist ons alles over "Benno", ofwel Prins Bernhard te vertellen. Die had bij
hem achter gewoond, beweerde hij. Naarmate het drinktempo opgevoerd werd, raakte
hij steeds meer bezopen. Toen we hem duidelijk
maakten dat we voor die nacht nog geen onderdak hadden kunnen vinden, nodigde
hij ons uit bij hem thuis te komen logeren. Hij woonde vlakbij in een klein appartement
en bleek alcoholist te zijn. We legden ons in de woonkamer op de grond te ruste. ‘s Nachts sloeg hij ineens helemaal op tilt en
bedreigde hij ons in onze slaapzakken met een Javaanse kris die hij aan de
schoorsteenmantel had hangen. We wisten niet wat ons overkwam en hielden ons
heel stil, want we konden ons zo ingepakt niet verdedigen. Hij had ons zo kunnen
afslachten als hij zin had gehad. We spraken hem ook
niet tegen, zodat hij gelukkig tot bedaren kwam. Voor hij naar zijn echtelijke
sponde ging sloot hij ons in de woonkamer op. We sliepen nogal onrustig, dat
spreekt vanzelf. ’s Morgens vroeg vertrok zijn vrouw naar haar werk (al om
half zes, echte Duitse “Tüchtigkeit”), ze keek ons behoorlijk misprijzend
aan maar zei geen woord. Onze "vriend" bleek zich elke ochtend te
moeten melden bij de "Bullen" die zelfs voor kwamen rijden om hem te
checken. Hij was nu behoorlijk ontnuchterd en behandelde ons poeslief. Hij propte
zelfs onze rugzakken vol met blikjes vlees en dure flesjes Deutsche Sekt (piccolo's),
daar zeiden wij als jonge armoedzaaiers natuurlijk geen nee tegen.
Onze tweede vakantiedag was ingetreden.
Onverwachte ontmoeting langs Autobahn
Om 9 uur kregen we onze eerste lift van een Jura Student (student rechten) uit Keulen, om 11 uur werden we meegenomen door een Belgische vrachtwagenchauffeur tot Mannheim. (Hij reed erg langzaam vanwege een lading van 25 ton cement.) Daar bleven we steken; uren liftten we zonder resultaat. We legden ons in de berm van de weg te slapen, terwijl het drukke nachtelijke verkeer voorbijraasde. Jos had de volgende morgen hoofdpijn van de uitlaatgassen. We hadden een tent en een primus met pannen e.d. bij ons. Toen we als ontbijt achter een soort geluidswal aan het koffiezetten waren, kregen we onverwacht bezoek van een paartje dat er een stickie kwam roken. Het bleken kennissen van ons te zijn, n.l. de artistieke Vincent O. en zijn meisje, allebei uit Roermond afkomstig, net zoals wijzelf. De hasj hadden ze verstopt in hun sandalen en bleek geheel verkruimeld. Ze wilden naar Venetië liften bij wijze van alternatieve huwelijksreis. Later zagen we hen opnieuw langs de weg staan, dankzij het meisje (dat uiteraard liftte) waren ze ons voorbijgegaan.
Een nachtje in Augsburg
Tussen Karlsruhe en Stuttgart kregen we
een lift van Christian, een Noord-Duitser die in Augsburg woonde en werkte op de
Amerikaanse legerbasis aldaar. Met hem bleven we in Augsburg, aten pizza,
bezochten illegaal het oude "Jacob Fugger - huis (een van Europa's
oudste bankiersgeslachten) (“Mensch, ich werde wahnsinnig. Es geht noch höher!”,
riep hij bij elke nieuwe etage die we beklommen uit), bezochten wat verdachte
kroegen en dronken wijn aan de zanderige oevers van de Lech. Christian dacht dat
we als rasechte Hollanders marihuana wilden verkopen, hij was teleurgesteld dat
we niets bij ons hadden. We sliepen op zijn met grove houten balken en planken
zelf verbouwde kamer. ‘s Morgens bracht hij ons met zijn "Käfer"
terug naar de Autobahn en nam afscheid, na nog een zware "Rettich"
(Javaanse Jongens – shag) van Jos te hebben gedraaid. Ook hij had onze
rugzakken gespekt met Amerikaans ingeblikt voedsel zoals corned beef en cake.
Hij had een en ander in de keuken van de legerbasis achterover gedrukt, maar
daar zaten we uiteraard niet mee.
Veel liftende concurrenten
Al snel belandden we in een voorstad
van München. waar een student ons ongevraagd aanbood ons naar de andere kant
van de stad te brengen. Hij stopte nog even bij de universiteit en zette ons af
op een rotonde waar reeds tientallen andere lifters voor ons aan de beurt waren.
Er heerste een gemoedelijke sfeer waarin de joint vrijelijk rondging. Het was
snikheet die dag. Pas na uren wachten konden we er wegkomen. Met een korte lift
bereikte we Rosenheim, waar we opnieuw uren stonden te liften, dat wil zeggen:
Clim deed het werk (hij zag er kortgeknipt en toonbaar uit), terwijl Jos tijdens
de ritten met de chauffeurs zou converseren. Jos lag echter vadsig tegen een
boom geleund en had uit verveling zijn baard en lange haren versierd met fris
gras. Het duurde te lang voor we een lift kregen en we besloten richting Alpen
te reizen. Een oud echtpaar bracht ons naar Tegern See, waar op de hooggelegen
camping onze tent opsloegen.
Aan de rustieke Tegern See
|
We bleven een dag in dit rustieke oord,
dat gelegen was aan een bekend bergmeer. Vele notabelen hadden hier hun tweede
buitenhuis". o.a. de familie Krupp had er een kapitale villa. We wandelden
door de omgeving en lanterfantten wat rond. Clim kookte een warme maaltijd met
Nudeln en soep. ‘s Avonds hielden we ons op in een grote Bierkeller onder de
plaatselijke brouwerij. Via een langbaardige postbode,
in folkloristische Beierse kledij gestoken, kregen we contact met een
groep feestgangers. Zij boden ons een ’richtige Bayerische Brotmahlzeit’
aan, hetgeen we niet afsloegen. Het bier smaakte er ook best, grote halveliter-
pullen werden er geserveerd. Er werd veel geouwehoerd over de baarden van
respectievelijk Jos en de postbode. |
|
Salzburg, stad van Mozart
|
|
De volgende dag trokken we opnieuw we richting doorgaande Autobahn München - Salzburg. Deze keer hadden we meer geluk. Een sportwagen (Alpha Romeo) bracht ons op de klanken van Creedence Clearwater Revival met een snelheid van gemiddeld 180 km per uur tachtig km verderop, waar we werden opgepikt door 2 Oostenrijkse skileraren. We reden ook langs de uitgestrekte Chiem - See en kwamen ‘s middags in Salzburg aan.
Op de
camping aldaar nam Jos een ijskoude douche (Clim durfde niet, de schijterd). In
de avonduren bezochten we de binnenstad. Een hele dag bleven we in Salzburg. We
brachten bezoeken aan de Hoftuinen en aan een paleis waar Mozart veel placht te
musiceren. Ook beklommen we de berg waarop een oude burcht lag; een mooi
uitzicht over de stad. We deden alles te voet. |
|
Al vroeg vertrokken we uit de Oostenrijkse muziekstad. 10 Kilometer buiten Salzburg kregen we een lift van een dikke linkse Duitse student in een V.W. In het hooggebergte stopten we enkele keren om de motor te sparen; de Duitser was alpinist, beweerde hij. Via de Karawanken (gebergte tussen Oostenrijk en Joegoslavië) bereikten we de grens. We moesten hier ergens de wagen uit, want de krakkemikkige VW kon ons met al die bagage niet aan. ‘s Avonds bereikten we Bled, waar de Duitser ons afzette. We aten uitgebreid en goedkoop in een restaurant en betaalden met Duitse Marken. Het duister was inmiddels ingevallen en we probeerden onder een brug te slapen: de grote hoeveelheid stront aldaar verdreef ons. Met enig geluk hielden we een auto aan, waarin een militair of politieagent (dat weet je in die landen eigenlijk nooit) die zo vriendelijk was (of zo grootmoedig om zijn vriendin in de wagen te imponeren) om ons helemaal naar Ljubljana te rijden. |
|
Korte stop in Sloveens Ljubljana
De militait zette ons in Ljubljana
netjes af voor de camping en regelde het onderdak voor ons (want de zaak
was al gesloten!). Het was toen al na twaalven.
|
|
LJUBLJANA
HOOFDSTAD VAN DE TOENMALIGE DEELSTAAT SLOVENIË VAN JOEGOSLAVIË.TEGENWOORDIG NOG STEEDS HOOFDSTAD, MAAR VAN DE ZELFSTANDIGE REPUBLIEK SLOVENIË. |
Uren langs de weg
We waren grofweg op eenderde van onze geplande reis. We wilden verder naar Istrië en Triëst in Italië. Urenlang stonden we de volgende dag langs de weg, vergeefs. Het was bloedheet die dag. We trokken bijna alles uit en legden de spullen op een bruggetje neer. We bemerkten dat zigeuners ook in Joegoland niet erg geliefd zijn (ze werden er tenminste met stenen bekogeld!). Clim kaapte een krat met bananen (peperduur daar) die van een vrachtwagen was gevallen en deelde hele trossen aan aangenaam verraste voorbijgangers uit. Tenslotte hielp een aardig meisje ons aan een lift. We laadden ons boeltje in en in een piepklein Fiatje met een jeugdige chauffeur aan het stuur ging het richting Dalmatische kust. Ongeveer 60 km verder bemerkten we dat Jos de kaartentas, (waarin ook al het geld en de beide paspoorten en studentenkaarten in zaten) op het bruggetje had achtergelaten. Boro Krivic, de chauffeur, was zo goed ons terug te rijden.
Alles weg: passen, geld...
De tas was uiteraard al verdwenen en
bleef onvindbaar. Boro gaf ons het adres van zijn moeder en wees ons de weg naar
de universiteit, waar we min of meer gratis in een studentenflat onderdak
vonden. Ook wees hij ons het politiebureau waar we ons elke dag dienden te
melden. We waren toen zonder paspoorten dus illegaal in Joegoslavië. Op het
bureau sprak niemand enige buitenlandse taal, daarom werd er op straat een vrouw
die tijdens de oorlog als krijgsgevangene Duits had geleerd opgepikt om te
vertalen. Men kon ons niet helpen en we werden verwezen naar het Nederlandse
consulaat, dat toevallig in Ljubljana was gevestigd. De consul bleek niet thuis,
dus wij terug naar de universiteit. Jos was tijdens dit alles opmerkelijk rustig
en stil gebleven en stikte van de schuldgevoelens. Het was nu eens Clim was die
alle zaken voortvarend regelde. ‘s Avonds was de consul wel bereikbaar. Hij
deed erg afstandelijk en sprak slechts enkele woordjes Duits, verder alleen
Serbo - Kroatisch. Hij stelde zich zo non-coöperatief op dat Jos giftig werd en
hem bijna naar de strot vloog. Hij werd bijtijds door Clim in bedwang gehouden.
We aten wat in de mensa van de Uni, waar we betaalden met de losse dinars die
nog in onze zakken zaten.
Bedelen om dinars bij Hollanders
De hele dag gewandeld. Geprobeerd losse guldens te wisselen bij Nederlandse toeristen, hetgeen na veel moeite (gesoebat over de juiste wisselkoers…) pas lukte. In een warenhuis lieten we toen pasfoto's maken. We bezochten de gemeentelijke kantoren voor een nieuw paspoort, c.q. visum of “laisser - passer” (daar stond trouwens een Rotterdammer die men zijn hele hebben en houen, inclusief motor, had gestolen), werden vaker door de plaatselijke politie weggejaagd omdat we op de stoeprand zaten te wachten bij een aldaar geparkeerde Nederlandse auto. We speelden op de cour van de universiteit met enkele kinderen een partijtje basketball.
Nederlandse consul biedt hulp
Opnieuw
gingen we op bezoek bij de consul die
eindelijk contact had gekregen met de Nederlandse Ambassade in Belgrado (die
naar het Min. van Buitenlandse Zaken in Den Haag belde; via de Roermondse
gemeentepolitie werden onze ouders in kennis gesteld. Broer Corné regelde toen
de financiële zaken en stelde zich borg), deden opnieuw het politiebureau aan
(geen nieuws, het tasje bleef spoorloos, we hadden niet anders verwacht. Welke
Joegoslaaf gaat fl 1.000 aangeven, een bedrag waar hij in Joegoslavische
tegenwaarde 3 maanden van kon leven?) We leden dorst, veel dorst want ook nu was
het zo'n 35 graden heet, maar we hadden geen geld voor biertjes. De terrasjes
waren goed bezet en als bedelaars bekeken we begerig de drankjes op de
tafeltjes. ‘s Avonds slopen we langs de rivier de Lai, waar nog bouwsels
stonden uit het Habsburgse /
Oostenrijkse / Hongaarse Keizerrijk. Ljubljana heette toen Laibach en was
hoofdstad van Slovenië, het rijkste land van de Joegoslavische federale
republiek.
Treinreis: retour naar huis
‘s Middags kregen bericht van de
consul dat we konden vertrekken. Om 9 uur ‘s avonds vertrok een volle trein
naar het noorden. Veel gastarbeiders bevolkten de coupés, terugkerend naar
Duitsland. Ze hoorden met veel belangstelling onze avonturen aan en wilden al
met de pet rondgaan. Clim zat naast een Libanese met wel 15 losse pakjes bij
zich. Jos wond zich mateloos op over een argwanende conducteur die ons officiële
document (dat DM 70 had gekost) wantrouwde (“Jedermann kann sagen: Ich bin
Fritz!”, beet hij Jos toe bij het zien van de laissez passer) en ergerde
zich op de Oostenrijkse douaniers die de gastarbeiders als vee in een hoek van
het station bijeen dreven.
"Terrorist" Jos tegen de muur in München
De kaartjes (Ljubljana - Venlo enkel) kostten fl 120 per stuk. In totaal hadden we fl 400 ontvangen. fl30 maakten we op in de trein. In Joegoslavië zelf kochten we voor fl 50 mondvoorraad, fl 20 gebruikten we voor Venlo Roermond en voor de taxi naar huis, fl 50 hielden we in totaal over. Om zeven uur ‘s morgens stopten we in München. Daar werd Jos tijdens het kopen van lectuur bij een kiosk aangehouden door de geheime politie of een anti - terreur commando, de mannen stelden zich niet voor. Hij werd tegen de muur gekwakt en ruw gefouilleerd. Men verdacht hem ervan te sympathiseren met de Rote Armee Fraktion en met Fritz Teufel, die even van te voren een warenhuis in de fik had gestoken. Toen ze er achter kwamen dat Jos een onschuldige toerist "aus Holland" was, verslapte hun aandacht en werd hij weer losgelaten.Via Keulen kwamen we om half zes aan in Venlo. Om een uur of zeven ‘s avonds kwamen we thuis aan. |
|
-
Naar SPANNENDE AVONTUREN
-
Naar HOMEPAGE Jos & Clim
