ONDER DE SCHOTSE KILT
WAT GING ER VOORAF?
In 1973 maakte ik liftend en per trein een rondreis over de Britse Eilanden. In Ierland had ik een Duitse jongen leren kennen, Uwe genaamd. Met hem stak ik vanuit Belfast de Ierse Zee over. In Glasgow gingen we samen op zoek naar onderdak, vergeefs. Jack, een plaatselijke student, wist raad.
door: Jos Schmitz
Gesjeesde student
|
Vanuit het station in Glasgow begeven we ons direct naar de universiteitswijk, waar wij trachtten een kamer te vinden. Na een half uur hadden we nog steeds geen resultaat geboekt. We klampten een voorbijganger aan, een gedrongen jongeman met vette haren en een smerige bril. Hij kon ons niet helpen, maar stelde voor dat wij op zijn kamer de nacht doorbrachten. Dat zou niet alleen veel goedkoper, maar ook gezelliger zijn. Voor een halve pond konden we bij hem overnachten en kregen we iets te bikken. Jack, want zo heette onze redder in nood, bleek een karig, gemeubileerde kamer te bewonen. Hij had musicologie gestudeerd op het conservatorium, maar was een half jaar tevoren gesjeesd en sindsdien ‘unemployed’ en dus zonder inkomsten. Uwe en ik wilden zo snel mogelijk de kroeg induiken, deed er niet toe waar. |
|
Het was echter zondag en in Engeland en zeker in Schotland is het dan een kunst om een café te vinden dat open is. Jack was ons behulpzaam en troonde ons mee naar een sjiek hotel, waar de prijzen toch nog betaalbaar waren. Daar werden we in een wip compleet dronken, vooral Jack had hem goed zitten, want hij was al maanden niet meer uitgeweest. Ik versierde nog een vrouwtje (of zij mij, dat weet ik niet meer), maar de riskante affaire in Belfast lag nog te vers in mijn geheugen om er mee door te gaan. Bovendien wilde ik Jack en Uwe niet in de steek laten.
Bernard Haitink en Richard Wagner
Op Jacks kamer aangekomen raakten we in een geanimeerd gesprek. Jack bleek een brede algemene ontwikkeling te hebben. We dronken wijn, steeds meer. Jack zat aan mijn kop te zeiken over Bernard Haitink en begon fascistische theorieën te ontvouwen. Daar was ik nogal verbaasd over. Hij ontpopte zich als een ware homoseksuele Wagner - liefhebber. Pathetisch deed hij kond van zijn overtuiging en het aanvankelijk geanimeerde gesprek werd steeds vervelender. Uwe nam niet meer aan de conversatie deel. Hij kon het niet meer volgen en was moe en dronken. Ikzelf wilde beleefd zijn tegenover onze gastheer en antwoordde plichtmatig.
Levensgevaarlijk jachtmes
|
|
Na uren vermoeiend bomen ging hij zich uitkleden. Nu pas bleek waarom hij al die tijd zijn tot de knieën reikende jas aan bleef houden: zijn gulp was stuk, zijn broek gescheurd en in zijn onwelriekende trui zaten talloze vuistgrote gaten. Ondertussen werd hij steeds grover in de bek. Hij vond Uwe een fijne gave knul, een prachtig Arisch product met goddelijke billetjes. Hij wenste mij geluk met mijn keuze, want hij dacht dat Uwe niet alleen mijn reiskameraad, maar ook mijn holmaatje was. Uwe hoorde dit alles stilletjes aan en werd almaar bleker. Op een gegeven moment was ik het zat. Jack kwam namelijk grijnzend van het toilet terug met een potje vaseline in zijn handen. Met geile blik en kwijlende mond begon hij de kwaliteit van dat spul aan te prijzen. Zijn gedrag hing mij inmiddels zo de strot uit dat ik hevig tegen hem uitvoer en hem waarschuwde zijn Keltenpoten thuis te houden. Volkomen onverwacht dook hij naar zijn enige kast en haalde er grijnzend een vlijmscherp jachtmes te voorschijn, een wapen waarmee hij in beter tijden het wild op Highlands de doodsteek had gegeven. Dreigend kwam hij op ons af. Bij het zien van dat sabelgrote mes werd Uwe asgrauw. Hij greep naar zijn maag en stortte verkrampt op de versleten vloerbedekking neer. Daar bleef hij stil liggen, af en toe zwak kreunend, volkomen van de kaart. Links: Jos in 1973 |
Een doorwaakte nacht
Ikzelf bleef ogenschijnlijk bedaard, maar elke vezel van mijn lichaam stond gespannen. Jack aarzelde en ik begon te praten. Eerst zachtjes en dwingend, maar later steeds luider en indringender. Jacks aandacht verslapte, zijn hysterie begon te wijken en hij antwoordde weer bijna normaal. Ik zette gauw thee, ondertussen lulde ik hem plat. Zelden heb ik zo goed Engels gesproken als in deze bewuste nacht. Uiteindelijk kon ik ongemerkt beslag leggen op het mes. Ik kon Jack ertoe bewegen om te gaan slapen. Hij pelde de bruingeel bevlekte onderbroek van zijn graatmagere lichaam en legde zich te ruste, maar niet zonder zijn piemel met vaseline ingesmeerd te hebben. Dat was voor mij het teken dat ik moest blijven waken, kost wat kost. Ik zat met mijn rug tegen de kast en volgde elke beweging en zucht van de slapende Jack angstvallig, het mes in mijn rechterhand geklemd en voortdurend klaar om in actie te komen. De ochtend brak aan zonder dat er iets noemenswaardigs gebeurde.
|
|
Levensgrote katersUwe ontwaakte als eerste. Onmiddellijk verifieerde hij bij mij de nachtelijke gebeurtenissen, want hij dacht nog steeds dat het een bange droom was geweest. Jack kampte duidelijk met een levensgrote kater. Hij serveerde ons de stew die dagenlang op het vuur had staan te pruttelen, maar deze was niet te vreten (er zaten rotte ingrediënten in). Hij liet geen woord over de nachtelijke gebeurtenissen vallen; hij kon wel aan geheugenverlies lijden. Ook Uwe en ik hulden ons in hardnekkig stilzwijgen. We zorgden ervoor dat we zo snel mogelijk konden verdwijnen uit dat inferno. Adressen werden uiteraard niet meer uitgewisseld. Uwe naar de 'Nordkapp"Op straat scheidden ook de wegen van Uwe en mij zich. Hij ging terug naar het Europese vasteland, van waaruit hij met Interrail in enkele dagen tijd naar de ‘Nordkapp’ wilde reizen. (Toen ik twee weken later thuis kwam lag er al een kaart van hem uit Noorwegen op mij te wachten.) Ikzelf zette koers naar de meer noordelijk gelegen Schotse Hooglanden en nam een treinkaartje naar Inverness. |
Een verhaal dat zich tijdens dezelfde reis afspeelde is MARY, HET IRA-LIEFJE. Interesse? Klik dan hier.
|
