MEER INFO CÓRDOBA  /  FOTOCOLLAGES 1 EN 2  MESQUITO

Ik denk dat Paco mij maar een rare snuiter vindt, of misschien heeft hij wel met mij te doen. Altijd alleen en geen vrouw die voor hem zorgt. Tjonge, die 'holandés' is bepaald beklagenswaardig...  Over het algemeen genomen zijn de jonge Maria's in dit, ooit volledig door de clerus geregeerde land uit een heel ander hout gesneden dan de Maria van Paco. Ook op andere gebieden evolueert en emancipeert Spanje zich. Zo zie ik twee nonnetjes de trein instappen, ze zijn duidelijk op zoek naar een rokerscoupé. De een draagt een uitpuilende plastic zak van El Corte Inglés (een soort Spaanse V&D), terwijl de ander haar spulletjes meezeult in een canvas sporttas van het semi -modieuze Adidas. En wat te denken van de bebaarde padre die, zijn blote voeten in sandalen gestoken, op het perron tegen een pilaar staat geleund. Hij is op zijn gemak bezig met het wisselen van een cassette in zijn walkman....

De bovenstaande twee voorvallen registreer ik op mijn terugreis per trein van Córdoba naar Sevilla. Op de heenreis maakte ik gebruik van de bus. Om half zeven stond ik al met behulp van het wekkertje op eigen kracht op. De bus vertrok precies om half acht; ze leren het zo langzamerhand wel die Spanjolen! De steden hier doen echt niet onder voor Nederlandse steden zoals bijvoorbeeld Eindhoven, laat staan Roermond. Vooral de jeugdigen vormen de stoottroepen die aansluiting met de rest van Europa moeten bewerkstelligen.

Door een vlak landschap rijdend bereik ik de oude stad Córdoba, in de middeleeuwen een middelpunt van kunsten en wetenschappen met zo'n miljoen inwoners, voornamelijk Moorse Arabieren, maar ook Joden en Christenen.

Via de voormalige Joodse wijk Juderia, waarin ik de Zoco en de Synagoge bezocht, kwam ik bij de Mesquita, een uitgebreide moskee met duizend pilaren, temidden waarvan men nota bene een Kathedraal heeft gebouwd. Het was erg indrukwekkend, vooral de afmetingen imponeerden me. De talloze bezoekers vielen in die immense ruimte volledig in het niet. Ik kon ternauwernood de entree betalen, met mijn laatste muntjes kreeg ik toegang tot de klokkentoren die door een oud echtpaar werd beheerd. Het waren slimme oudjes, in plaats wisselgeld moest je ansichtkaarten uitkiezen, zo sneed het mes voor hen aan twee kanten.

In de straatjes en steegjes rond de Mesquita kon je overal gemakkelijk geld wisselen. Ik gebruikte er Eurocheques voor. Van daaruit bezocht ik het nabijgelegen Alcazar, een prachtig bolwerk met fraaie tuinen en waterpartijen (zie foto's hierboven). Ik had er een gesprek met een oud - Civil War (Spaanse Burgeroorlog) strijder uit de States die namens zijn Joodse vriend foto's kwam maken van de kazematten (die overigens inmiddels waren opgeruimd). Mooi uitzicht op de Romeinse brug over de rivier. Ook over het stadje zelf had ik een goed uitzicht. Het is erg toeristisch ingesteld, vooral gericht op Amerikanen (bijv. “Citicorp credit cards accepted”, dat zie je in Europa niet vaak), maar de touringcars dienen buiten de stadsmuren te parkeren. De slingerende straatjes zijn allen zonder uitzondering goed aangeveegd.

Ruim na het middaguur stak ik de bijna droog staande rivier de Guadalquivir (dezelfde als in Sevilla, hier begint de bovenloop ervan) via de Romeinse boogbrug over. Aan weerszijden van de brug ligt aan een oever de Arco de Triunfo, aan de andere oever sluit de Torre de Calahorra de toegang tot de stenen brug af. Ik bleef maar even aan de overkant. Eenmaal terug in het centrum zette ik mijn voettocht voort, echter niet na in een winkeltje brood, kaas en bier te hebben gekocht. Jammer genoeg had ik slechts de beschikking over een kaart met een te grote schaal, waardoor ik regelmatig op mijn schreden moest terugkeren omdat ik verkeerd liep. Ook de straataanduidingen van al die steegjes en slopjes lieten te wensen over.

Ik bezocht de Posada del Potro (met het Museum van Schone Kunsten, heerlijke patio), de kerk van San Pedro (waar ik een tijdje op een muur gezeten uitrustte), de verwaarloosde Plaza de Conas (Corridera, geheel omsloten plein waar vroeger de stierengevechten plaatsvonden), de kerk San Pablo (met prachtige, uitbundige gevel; helaas dicht) en het modernistische stadhuis (sloeg in deze historische plaats als een tang op een varken). Vergeefs zoek ik naar het paleis de la Merced en de Deputación, waarbij ik toevallig op een aantal onbekende zuilen stuit, waarvan de herkomst tot mijn verbazing in geen enkele reisgids duidelijk wordt gemaakt.

Ik sla een tijdje een bedreven verkeersagente gade, bekijk de etalages van een stel reisbureaus en informeer naar de vertrektijden van de bus naar het antieke stadje Ithalica. Door toeval ontdek ik de halteplaats van de bus naar het vliegveld, slenter doelloos langs de rivieroever waar ik getuige ben van een kakofonische repetitie van een jeugdfanfare. Verder drink ik koffie en bier in een kroeg waar ik tevens de pas gekochte boekjes over Córdoba doorblader.

De rest van de avond breng ik door in de studentenwijk. De prijzen voor bier variëren daar van 70 ptas (kroeg voor havelozen en uitschot) tot 120 ptas (bodega voor de studentikoze jet set, beautiful young people tussen de 20 en 30 jaar, waartussen ik me nogal misplaatst voelde). Mijn laatste pint dronk ik bij Paco ("die presentatrice stelt zich aan en die politicus is zo corrupt als de pest, dat weet iedereen, ja toch?"). Terwijl ik mijn voeten aan het verzorgen ben (pootje baden in de wasbak), valt in mijn hotel 6 keer achter elkaar het licht uit. Op mijn vraag wat er eigenlijk aan de hand is, ("Que pasa?") antwoordt don Pedro mompelend iets van "automatico". Voor ik om half een ga slapen lees ik met rode oortjes in de reisroman van Redmond O'Hanlon "Tussen Orinoco en Amazone". Wat kan die man meeslepend schrijven!

FOTOCOLLAGE 1 MESQUITA

---

FOTOCOLLAGE 2 MESQUITA

MEER INFO CORDOBA

MOORSE  INVLOED

Córdoba is een groot centrum van kunst en cultuur waar nog enkele overblijfselen te vinden zijn uit de Middeleeuwen, toen de Islam de stad een grote uitstraling bezorgde.

CIJFERS
Bevolking: 257.500 inwoners  /  Oppervlakte van de provincie Córdoba: 13 718 km2
Bevolking van de provincie: 716.000 inwoners  /  Bevolkingsdichtheid van de provincie: 52 inw/km2

Córdoba, gelegen aan de middenloop van de Guadalquivir midden in een vruchtbare vlakte, is tegenwoordig een kalme en rustige stad van vrij bescheiden omvang. Behalve de moskee-kathedraal (Mezquita-Catedral) zijn er weinig grote monumenten uit het indrukwekkende verleden van deze Andalusischestad behouden gebleven. Niettemin bezit de oude binnenstad met zijn kronkelsteegjes en pleintjes heel wat herinneringen aan vervlogen tijden. De schitterende moskee-kathedraal, die in de loop van twee eeuwen verscheidene malen is uitgebreid en nu een oppervlakte van 23 000 m2 beslaat, vormt de belangrijkste bezienswaardigheid van de stad. De oude joodse wijk Juderia) daaromheen is de moeite waard vanwege de kleine huisjes met hun met bloemen versierde balkons en de synagoge, de laatste die in Andalusië nog te vinden is. Daar vlakbij bevinden zich de Zoco (soek), het Gemeentelijk Stierenmuseum en de resten van de oude stadsmuur. Aan de oever van de Guadalquivir, niet ver van de door de Moren herbouwde Romeinse brug, staat de eind 13e-eeuwse Alcazar, dat nu een museum is. Twee minaretten die ieder aan een kerk zijn vastgebouwd herinneren eveneens aan de Moorse tijd. Het prachtige Palacio de Viana, in het noorden, is een voorbeeld van burgerlijke architectuur uit de 15e eeuw.

CULTUURSTAD

Cordoba was vroeger de hoofdstad van een machtig kalifaat, een stad die zich helemaal richtte op kunst en wetenschap.

BRONNEN VAN INKOMSTEN
Centrum van overheidsdiensten en handel. Industries olieslagerijen. elektrische apparaten. Landbouw: olijven en, graan, wijn. Toerisme.

BEZIENSWAARDIGHEDEN
De moskee-kathedraal (8e eeuw), de Alcazar, de Juderia (joodse wijk), de oude synagoge, het Gemeentelijk Stierenmuseum, het Palacio de Viana, de ruïnes van Medina Azahara (ten oosten van de stad).

De stad, waarschijnlijk gesticht door de Carthagers op een plaats die daarvoor werd bewoond door de Feniciërs, kwam in 152 onder Romeinse overheersing. Als hoofdstad van Hispania Ulterior werd Cordoba ten tijde van het Romeinse Rijk een van de belangrijkste steden van het land. Na in 572 te zijn veroverd door de Visigoten, die er de residentie van hun koningen van maakten, werd Cordoba in 711 ingenomen door de Arabieren, die kort daarvoor het schiereiland waren binnengevallen en later vrijwel heel Spanje onder voet liepen. Abd-al-Rahman, de laatste erfopvolger van de Omeyyadendynastie uit Damascus, kwam op zijn beurt in 756 aan in de streek en deed zich in korte tijd gelden als "emir der gelovigen". Onder deze nieuwe dynastie brak voor Cordoba een gouden eeuw aan. Als hoofdstad van een machtig kalifaat werd de stad een centrum van onderwijs en kennis. Enkele eeuwen lang (8e-12e) kon er in de scholen, universiteiten en bibliotheken de meest verschillende kunsten en wetenschappen, filosofie, geneeskunde, sterrenkunde en muziek gestudeerd worden. De kaliefen, die tolerantie hoog in het vaandel hadden staan, lieten niet alleen islamitische wetenschappers maar ook christenen en joden toe tot hun stad. Plaatselijke opstanden leidden echter tot de val van het kalifaat, dat uiteenviel in een groot aantal kleine staatjes, de taifa's. Na later te zijn ingenomen door twee Maghrebijnse dynastieën viel Cordoba in 1236 ten tijde van de Reconquista in handen van de christenen. Doordat het grootste deel van de bevolking was uitgeweken, brak voor de stad een lange tijd van verval aan. De laatste zestig jaar lijkt de stad de weg uit het dal te hebben hervonden.

KLIMAAT
Middellandse - Zeeklimaat met zachte winters en warme zomers. Gemiddelde temperaturen: 14° C in de koudste maand, 26° C in de warmste maand.